IV CSK 471/15

Sygn. akt IV CSK 471/15 POSTANOWIENIE Dnia 13 stycznia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z powództwa K. R. przeciwko Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu w W. o podwyższenie renty, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 stycznia 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 13 lutego 2015 r., sygn. akt I Aca […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1800,- (jeden tysiąc osiemset) złotych z tytułu zwrotu części kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 13 lutego 2015 r. Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelację powoda K. R. od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 7 marca 2014 r., mocą którego oddalone zostało jego powództwo przeciwko pozwanemu Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu w W. o podwyższenie renty z tytułu zwiększonych potrzeb z kwoty 4 000 złotych do kwoty 5 000 złotych miesięcznie oraz renty wyrównawczej z kwoty 1 900 złotych do kwoty 21 900 złotych miesięcznie. Oddalając apelację Sąd drugiej instancji podzielił ustalenia 2 faktyczne i oceny prawne Sądu Okręgowego, uznając, że powód zgodnie z zasadą ciężaru dowodu wyrażoną w art. 6 k.c. nie wykazał zasadności swoich roszczeń. W skardze kasacyjnej powód zarzucił Sądowi Apelacyjnemu naruszenie zaskarżonym wyrokiem przepisów postępowania, tj. art. 316 § 1 w związku z art. 233 § 1 i art. 328 § 2 k.p.c. przez zaniechanie wszechstronnego rozważenia całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów; art. 232 w związku z art. 233 § 2 i art. 381 k.p.c. przez oddalenie wszystkich wniosków dowodowych złożonych przez pełnomocnika powoda w apelacji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany wniósł o nieprzyjmowanie skargi do rozpoznania, ewentualnie o jej odrzucenie albo oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na niespełnienie przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. Skarga kasacyjna jest wyjątkowym, nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia prawomocnego orzeczenia sądowego. Jej przyjęcie do rozpoznania wymaga wykazania, że spełniona została przynajmniej jedna z czterech, enumeratywnie wskazanych przesłanek, określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. W pkt 4 tego przepisu jest przewidziana przesłanka stanowiąca o oczywistym uzasadnieniu skargi. W znanym i utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz wspierającej go doktrynie zostało określone znaczenie tej przesłanki i warunki materialno- i formalno-prawne, które powinno spełniać uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, w którym oczywista zasadność skargi ma zostać wykazana. Niektóre z tych orzeczeń przywołuje pozwany w odpowiedzi na skargę. Wynika z nich oraz z bardzo wielu kolejnych orzeczeń idących w tym samym kierunku, że oczywistą zasadność należy wykazać poprzez szczegółowy wywód prawny, ukazujący zaskarżone orzeczenie jako prima facie naruszające przepisy prawa. Nie wystarczy zatem odwołać się tylko do podstaw skargi oraz przyjęcie przez jednozdaniowe wytłumaczenie, że kwestionowanie wypełnienia funkcji 3 rozpoznawczych i kontrolnych sądu drugiej instancji samo przez się dezawuuje zaskarżone orzeczenie. Zarzuty, jakie zostały sformułowane w ramach podstaw kasacyjnych jednoznacznie wskazują, że istota argumentacji skarżącego skupia się na kwestionowaniu ustaleń faktycznych Sądu drugiej instancji, a nie na problemach związanych ściśle z wykładnią i stosowaniem przepisów prawa. Postępowanie kasacyjne nie pełni roli trzeciej instancji sądowej i dlatego z podstaw kasacyjnych są wyłączone zarzuty odnoszące się do stanu faktycznego i oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.), a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi (art. 39813 § 2 k.p.c.), mając kompetencję do rozważenia tylko strony prawnej prawomocnego już rozstrzygnięcia w danej sprawie. Z tej przyczyny oba zarzuty podniesione przez skarżącego nie mogłyby stanowić podstawy do uwzględnienia skargi kasacyjnej, a tym bardziej do uznania ich za dowiedzenie oczywistej zasadności skargi. Mając to na uwadze należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzec jak w postanowieniu, stosując w odniesieniu do rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego art. 102 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., ze względu na przedmiot sprawy, jakim było naprawienie szkody na osobie wynikającej z wypadku komunikacyjnego, a także stan majątkowy skarżącego oraz częściowe zwolnienie go od opłaty od skargi kasacyjnej. l.n