IV CSK 477/17

Sygn. akt IV CSK 477/17 POSTANOWIENIE Dnia 14 marca 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z wniosku P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. przy uczestnictwie J. C. o stwierdzenie nabycia służebności przesyłu przez zasiedzenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 marca 2018 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 1 czerwca 2017 r., sygn. akt I Ca (...), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania UZASADNIENIE Uczestnik postępowania J. C. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 1 czerwca 2017 r., opartą na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania jej oczywistą zasadnością. Zdaniem skarżącego, „sąd w sposób sprzeczny z przepisami procedury cywilnej odwołał się do treści rozstrzygnięć wydanych w innych sprawach, których jednakże nie przytoczył. (…) Oczywistym i widocznym na pierwszy rzut oka jest (…) fakt, że sąd w uzasadnieniu swojego stanowiska skupił się wyłącznie na obronie ustaleń faktycznych dokonanych przez sąd I instancji, zaś w ogóle nie zajął się podniesionymi w apelacji zarzutami obrazy prawa materialnego, w szczególności ani słowem nie odniósł się do kwestii przejścia posiadania/korzystania z nieruchomości 2 uczestnika.” Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania uczestnik wskazał także „potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości, tj. art. 176 § 1 kc, poprzez udzielenie odpowiedzi na pytanie czy do stwierdzenia przejścia posiadania/korzystania z nieruchomości w sposób niezbędny do nabycia w drodze zasiedzenia służebności przesyłu z doliczeniem okresu posiadania poprzednika prawnego wystarczające jest wykazanie przejścia posiadania przedsiębiorstwa energetycznego, czy niezbędnym jest również udowodnienie przekazania posiadania nieruchomości, na której zlokalizowane są urządzenia elektroenergetyczne.” Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli wystąpi przynajmniej jedna z określonych w tym przepisie przyczyn, co powinno zostać wykazane i należycie uzasadnione przez skarżącego (art. 3984 § 2 k.p.c.). Skarżący nieskutecznie powołał się na przyczynę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., nie przedstawiając wymaganej argumentacji prawnej, która mogłaby przekonać o tym, że wykładnia wskazanego w skardze art. 176 § 1 k.c. budzi - jak podnosi - poważne wątpliwości. Uczestnik ograniczył się do ogólnych uwag odnoszących się do kwestii przekazania wnioskodawcy przez jego poprzednika posiadania „nieruchomości uczestnika” (w rzeczywistości chodziło o przeniesienie posiadanie służebności), które bez dalszego rozwinięcia na potrzebę wykładni tego przepisu nie wskazują. Należy też mieć na względzie, że problemy związane z przenoszeniem posiadania służebności pomiędzy przedsiębiorstwami energetycznymi, zwłaszcza w zakresie mającym znaczenie w sprawie, znalazły w orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśnienie (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2013 r., IV CSK 672/12, niepubl., z dnia 27 listopada 2013 r., V CSK 525/12, niepubl., z dnia 12 lutego 2015 r., IV CSK 280/14, niepubl. i z dnia 15 października 2015 r., II CSK 853/14, niepubl.). Nieskutecznie uczestnik powołał się również na przyczynę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., a zatem na oczywistą zasadność skargi. W celu przekonania, że przyczyna taka w sprawie zachodzi, skarżący powinien przedstawić stosowną argumentację prawną zmierzającą do wykazania 3 kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia wskazanych przez niego przepisów prawa, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego orzeczenia oraz podstaw skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49 i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.). Uzasadnienie wniosku uczestnika nie wykazuje „oczywistości” zasadności skargi w wymagany sposób, ograniczając się do powtórzenia w częściowo zmodyfikowanej postaci postawionych w skardze zarzutów, i to bez wskazania przepisów, które miałyby doznać „oczywistego” naruszenia. Niedostatki uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, na które skarżący się powołał, same przez się nie świadczą o tym, że skarga jest zasadna, zwłaszcza w stopniu oczywistym. Odnośnie natomiast do stanu faktycznego sprawy - dat przenoszenia posiadania służebności (a nie, jak skarżący podnosił, posiadania nieruchomości, na której zlokalizowane są urządzenia przedsiębiorstwa), został on ustalony przy uwzględnieniu dorobku orzecznictwa (por. powołane orzeczenia). Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania ze skargi nie orzeczono wobec braku wniosku o ich zasądzenie. jw r.g.