IV CSK 491/20

Sygn. akt IV CSK 491/20 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowo-Handlowego "R." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w restrukturyzacji w K. poprzednio Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowo-Handlowego "R." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego im. […] w B. przy udziale M. H. P. - nadzorcy sądowego o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 czerwca 2021 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 2 sierpnia 2019 r., sygn. akt II Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 2717 (dwa tysiące siedemset siedemnaście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym. UZASADNIENIE Określone w art. 3984 § 2 wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, 2 że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które - zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. W skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 2 sierpnia 2019 r. powódka Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowo-Handlowe „R.” spółka z o.o. w restrukturyzacji z siedzibą w K. oparła wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Odwołując się do treści wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania stwierdzić należy, że nie zostały przez skarżącego przedstawione wystarczające motywy pozwalające na uznanie, iż skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Określona w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zachodzi wtedy, gdy zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej wynika prima facie, bez głębszej analizy prawnej. Dotyczy to więc jedynie uchybień przepisom prawa materialnego albo procesowego, zarzucanym sądowi drugiej instancji w skardze kasacyjnej, o charakterze elementarnym polegających w szczególności na oparciu rozstrzygnięcia na wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną jego wykładnią przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa, na zastosowaniu przepisu, który już nie obowiązywał względnie na oczywiście błędnym zastosowaniu określonego przepisu w ustalonym stanie faktycznym. Powyższego wymogu nie spełniła skarżąca powołując się na wadliwości ustaleń Sądu drugiej instancji w kwestii obowiązków stron wynikających z umowy o roboty budowalne. Podnoszone przez nią zastrzeżenia - co należy podkreślić - w swej istocie dotyczą zagadnień dotyczących wykładni umowy z dnia 2 października 2014 r. o roboty budowlane zawartej przez strony. Sąd Okręgowy ustalił bowiem, że 3 roboty, za które strona powodowa żądała zapłaty, były objęte zakresem rzeczowym tej umowy, w której przewidziano wynagrodzenie ryczałtowe. Uzasadniało to oddalenie powództwa obejmującego żądanie zapłaty dodatkowego wynagrodzenia za te roboty. Tymczasem skarga kasacyjna nie zawiera w ogóle zarzutów naruszenia przepisów dotyczących wykładni umów, których uwzględnienie byłoby niezbędne do dalszego badania, czy stronie powodowej przysługuje dochodzone pozwem wynagrodzenie. Zarzuty skargi kasacyjnej, z którymi strona powodowa wiąże oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, opierają się na założeniu sprzecznym z ustaleniem Sądu drugiej instancji, że powódka dochodziła wynagrodzenia za roboty, które nie były objęte umową, gdyż nie przewidziano ich w dokumentacji projektowej. Skarga kasacyjna oparta na tak sformułowanych zarzutach wypełniających podstawę skargi określoną w art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c. nie może być uznana za oczywiście uzasadnioną. Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę - w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813 § 1 k.p.c.). Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). W przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz przepisów § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). ke 4 ke