IV CSK 504/14

Sygn. akt IV CSK 504/14 POSTANOWIENIE Dnia 26 lutego 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie z wniosku M. C. i L. C. przy uczestnictwie M. C., I. A. C., M. C., B. C., H. L., M. L. i Gminy S. o rozgraniczenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 lutego 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni L. C. od postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 21 lutego 2014 r., sygn. akt II Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Określone w art. 3984 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które – zgodnie z art. 3989 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Wnioskodawczyni – L.C. we wniesionej skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 21 lutego 2014 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparła na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, tj. zagadnie nowe, dotychczas nierozwiązanie w orzecznictwie lub piśmiennictwie prawniczym, którego rozwiązanie przyczyni się do rozwoju judykatury i nauki prawa. Poza tym sformułowane w skardze kasacyjnej zagadnienia prawne nie były przydatne dla rozstrzygnięcia o zasadności skargi kasacyjnej, w sytuacji w której zaskarżone nią orzeczenie o rozgraniczeniu opierało się na ustaleniu granicy według stanu prawnego wynikającego z zakresu władania sąsiednimi gruntami w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 27, poz. 250), co było następstwem dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, których nie można weryfikować w postępowaniu kasacyjnym (art. 3983 § 3 k.p.c. i art. 39813 § 2 k.p.c.). Wprawdzie Sąd drugiej instancji dostrzegł, że ustalona według przyjętego kryterium granica powinna przebiegać w pewnym zakresie inaczej niż przyjął to Sąd Rejonowy, jednakże dokonaniu odpowiedniej do tej oceny zmiany lub uchylenia 3 postanowienia Sądu pierwszej instancji sprzeciwiało się to, że byłaby to rozstrzygnięcie na niekorzyść strony apelującej. Oznacza to, że Sąd drugiej instancji w tym zakresie odwołał się do zakazu reformationis in peius wynikającego z art. 384 k.p.c., którego naruszenia w skardze kasacyjnej nie podniesiono. Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę – w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).