IV CSK 515/21

Sygn. akt IV CSK 515/21 POSTANOWIENIE Dnia 26 października 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marcin Łochowski w sprawie z wniosku Gminy G. przy uczestnictwie R.B. o stwierdzenie zasiedzenia, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 października 2021 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w E. z dnia 9 kwietnia 2021 r., sygn. akt I Ca […] odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Uczestnik postępowania wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w E. z 9 kwietnia 2021 r., zaskarżając to postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie i zmianę przez oddalenie wniosku o stwierdzenie zasiedzenia, ewentualnie o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na występujące w sprawie istotne zagadnienia prawne: W jaki sposób i w oparciu o jakie dyrektywy wykładni przepisów prawa należy dokonywać oceny tego, czy gmina (jednostka samorządu terytorialnego), władająca nieruchomością wyłącznie w interesie publicznym, manifestuje to, że czynności składające się na ww. władztwo mają za przedmiot własność cudzą, od której to manifestacji uzależniona jest możliwość negacji wystąpienia po stronie 2 gminy posiadania samoistnego na gruncie przepisu art. 336 k.c., a w konsekwencji również zasadność ewentualnego oddalenia wniosku o stwierdzenie zasiedzenia w oparciu na art. 172 § 1 i § 2 k.c. W szczególności, czy okoliczność manifestacji przez gminę (jednostkę samorządu terytorialnego) władającą nieruchomością wyłącznie w interesie publicznym, tego, że czynności władcze mają za przedmiot własność cudzą, może zostać uznana za udowodnioną w sytuacji stwierdzenia posiadania przez gminę nieruchomością w złej wierze, która przejawia się w wiedzy gminy o fakcie nieprzysługiwania jej prawa własności do wskazanej nieruchomości? Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjęto, że istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno, przede wszystkim, być sformułowane w oparciu na okolicznościach mieszczących się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (postanowienie Sądu Najwyższego z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01), a jednocześnie być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 15 października 2002 r., III CZP 66/02; z 22 października 2002 r., III CZP 64/02 i z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08). Sąd Najwyższy przypomina, że konstrukcja takiego zagadnienia powinna odpowiadać wymogom zagadnienia prawnego, o którym mowa w art. 390 § 1 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z 9 maja 2006 r., V CSK 75/06). W konsekwencji dopuszczalne jest przedstawianie zagadnień (pytań) prawnych wyłącznie „do rozstrzygnięcia”, a nie „do uzupełnienia”. Pytanie takie, zaczyna się zawsze od partykuły pytajnej „czy”. Oznacza to, że rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego, dokonuje się przez wybór towarzyszącej mu odpowiedzi (postanowienie Sądu Najwyższego z 13 kwietnia 2000 r., III CZP 2/00). Zagadnienie prawne przedstawione przez skarżącego tych wymogów nie spełnia, skoro zostało sformułowane jako pytanie otwarte. Ponadto, stopień skonkretyzowana przedstawionego przez uczestnika zagadnienia prawnego oraz osadzenie w stanie faktycznym sprawy wskazują na dążenie do uzyskania 3 odpowiedzi związanej z oceną trafności kwestionowanego rozstrzygnięcia. Omawiane zagadnienie nie ma waloru uniwersalnego i nie wykracza poza granice sporu w niniejszej sprawie. Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.). Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. ke