IV CSK 599/16

Sygn. akt IV CSK 599/16 POSTANOWIENIE Dnia 22 maja 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Iwona Koper w sprawie z powództwa M. P. przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu w K. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 maja 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 15 stycznia 2016 r., sygn. akt V ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; przyznaje radcy prawnemu K. G. P. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w (…) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu kasacyjnym kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) zł powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług; nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 13 kwietnia 2015 r. oddalającego powództwo o zapłatę. 2 W skardze kasacyjnej wniesionej przez powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego skarżący uzasadniał wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania występowaniem przesłanek określonych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 i 4 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest kwalifikowanym środkiem prawnym, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a leżącymi w interesie powszechnym. Rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno służyć ochronie obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania, oraz zapewnieniu jednolitości orzecznictwa sądowego w takich sprawach, w których możliwe jest dokonanie zasadniczej wykładni przepisu prawa, mającej walor generalny i abstrakcyjny (post. SN z dnia 7 kwietnia 2009 r., II CSK 13/09, wyrok SN z dnia 23 lutego 2006 r. II CSK 126/05, post. SN z dnia 4 lutego 2000 r., nie publ.). Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wymaga, by przedstawione w niej zagadnienie prawne było istotne, co wyraża się w jego znaczeniu dla rozwoju prawa lub precedensowym charakterze. Chodzi więc o zagadnienie prawne, które będzie miało znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia konkretnej skargi kasacyjnej lecz także dla praktyki sądowej w ogólności. Dla wykazania takiej jego kwalifikacji skarżący powinien określić treść i zakres zagadnienia prawnego oraz przytoczyć wyczerpujące argumenty prawne prowadzące do rozbieżnych ocen i wątpliwości związanych z rozumieniem, czy stosowaniem przepisów prawa, których zagadnienie dotyczy i wskazać czy były one już przedmiotem wypowiedzi judykatury. Wymogów tych nie spełnia wniosek o przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na występujące w sprawie zagadnienia prawne, które skarżący wiąże ściśle ze szczegółowymi okolicznościami faktycznymi właściwymi dla niniejszej sprawy i które w przedstawionym ujęciu zmierzają wprost do uzyskania potwierdzenia trafności zaskarżonego wyroku. Twierdzenie skarżącego o występowaniu istotnych rozbieżności w orzecznictwie, mające uzasadniać potrzebę dokonania przez Sąd Najwyższy 3 wykładni przepisów prawa w ramach przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. nie zostało poparte wskazaniem tych przepisów. W uzasadnieniu tej przyczyny kasacyjnej znalazły się natomiast obszerne wywody dotyczące błędów w podstawie faktycznej zaskarżonego wyroku, korespondujące z zarzutem kasacyjnym naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, którego dopuszczalność wyłącza art. 3983 § 3 k.p.c. Przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) polega na wykazaniu przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, które ma charakter oczywisty, rażący, jest widoczne bez potrzeby głębszej analizy stosunku prawnego oraz bez sprawdzania oceny dowodów. Jest to więc stan rzeczy widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Chodzi o wypadki, w których bez wątpliwości nastąpiły podnoszone w niej uchybienia lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia albo też podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesioną skargę. Uzasadnienie wniosku o rozpoznanie wniesionej skargi kasacyjnej, oparte jedynie na twierdzeniu o prawnej wadliwości zaskarżonego wyroku popartym argumentacją zaczerpniętą z uzasadnienia podstaw skargi, które na tym etapie postępowania nie podlegają merytorycznej ocenie, przy braku wykazania kwalifikowanego charakteru podnoszonych naruszeń nie pozwala uznać, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Naruszenie prawa w okolicznościach konkretnej sprawy nie jest bowiem równoznaczne z jego kwalifikowaną postacią jaką stanowi jego oczywiste naruszenie. W sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy, w granicach zaskarżenia bierze pod uwagę z urzędu. Z tych przyczyn na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., a w zakresie kosztów postepowania na podstawie art. 102, w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. orzeczono jak w sentencji. 4 jw