IV CSK 613/13

Sygn. akt IV CSK 613/13 POSTANOWIENIE Dnia 10 kwietnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Agnieszka Piotrowska w sprawie z powództwa […] "M." Spółki z o.o. w O. przeciwko Gminie Miasta G. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 kwietnia 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania 2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego koszty postępowania kasacyjnego w kwocie 3.600 (trzy tysiące sześćset) złotych 2 UZASADNIENIE W związku ze skargą kasacyjną wniesioną przez powoda […] „M.” sp. z o.o. w O. od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 24 stycznia 2013 r. oddalającego apelację powoda od wyroku Sądu Okręgowego w G. wydanego w sprawie przeciwko Miastu G. o zapłatę zważyć należy, co następuje: Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, silnie nacechowanym pierwiastkiem publicznoprawnym, a jej rolą nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających ewentualne uchybienia, lecz ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa przez sądy oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój jurysprudencji i prawa pozytywnego. Taka konstrukcja i rola skargi kasacyjnej, implikuje poddanie jej kontroli wstępnej pod kątem spełniania kryteriów, kwalifikujących ją do przedstawienia Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania. Stosownie do 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący powołał się na przesłanki wskazane w art. 3989 § 1 punkt 1 i 4 k.p.c., a więc istnienie istotnego zagadnienia prawnego, którego wyjaśnienie ma decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz oczywistą zasadność skargi. Przedstawienie okoliczności, uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne, polega na sformułowaniu samego zagadnienia oraz wskazaniu argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, w tym także, na sformułowaniu własnego stanowiska przez skarżącego. Wywód ten powinien być zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy 3 na podstawie art. 390 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, nie publ.). Twierdzenie o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z odmiennej wykładni przepisów konstruujących to zagadnienie (por. niepublikowane postanowienia Sądu Najwyższego z 10 marca 2010 r., II UK 363/09 i z 12 marca 2010 r., II UK 400/09). Przytoczone przez skarżącego zagadnienie sprowadza się do potrzeby wyjaśnienia, które przepisy dotyczące prekluzji dowodowej odnoszące się do powoda mają zastosowanie w pierwszej kolejności w postępowaniu upominawczym toczącym się w sprawie gospodarczej - czy art.47912 § 1 k.p.c. czy art. 498 i 499 k.p.c. Sformułowany przez skarżącego problem nie jest istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 punkt 1 k.p.c. z uwagi na treść art. 4791a k.p.c. zawierającego normę kolizyjną. Przepis ten znajdujący zastosowanie w niniejszej sprawie przewiduje, że w sprawach gospodarczych rozpoznawanych według przepisów niniejszego działu, przepisy o innych postępowaniach odrębnych stosuje się w zakresie, w którym nie są one sprzeczne z przepisami tego działu. Pozew w sprawie gospodarczej, kwalifikującej się do rozpoznania w postępowaniu upominawczym, powinien odpowiadać więc wymaganiom przewidzianym w art. 47912 § 1 k.p.c. Nie ma powodów, aby w sprawie gospodarczej, która podlega - niezależnie od woli strony - rozpoznaniu w postępowaniu upominawczym, premiować powoda zwolnieniem z obowiązku zachowania surowszych wymagań dotyczących pozwu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 2005 r., IV CK 152/05, niepubl.). Trzeba także wskazać, że art. 498 i art. 499 k.p.c. nie dotyczą kwestii terminu zgłaszania przez powoda twierdzeń faktycznych i wniosków dowodowych, lecz podstaw do wydania nakazu zapłaty oraz okoliczności wykluczających możliwość jego wydania w tym trybie. Powód nie wykazał ponadto niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka (prima facie), bez konieczności pogłębionej analizy, sprzeczności wykładni lub zastosowania prawa materialnego lub procesowego z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji. Nie sprostał więc wymogom wykazania przesłanki oczywistej zasadności skargi, na którą powołał się we 4 wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania (por. nie publikowane postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08). W tej sytuacji na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji. [aw] jw