IV CSK 621/15

Sygn. akt IV CSK 621/15 POSTANOWIENIE Dnia 26 lutego 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa J. G. przeciwko W. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w B. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 lutego 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko wtedy, gdy skarżący powoła i uzasadni istnienie przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. 2 Na tych jedynie przesłankach może zostać oparte rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Powód J. G. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 27 maja 2015 r. w sprawie przeciwko Wodociągom B. Spółce z o.o. w B. o zapłatę. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Skarżący wskazał, że w związku ze sprawą zachodzi potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, tj.: a) art. 172 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 7, 292, 3054 i 341 k.c.; b) art. 118 k.c. w zw. z art. 431 k.c. w zw. z art. 2 USDG; c) art. 225 k.c. w zw. z art. 224 § 2 k.c. w zw. z art. 172 § 1 i 2 k.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie Sądu Najwyższego stanowiskiem, jeżeli skarżący powołuje się na przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jaką jest potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, powinien wykazać, że wskazany przepis prawa, mimo że budzi wątpliwości, nie doczekał się wykładni bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć, jak też, że dokonanie wykładni jest niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02; z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, niepubl.; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07; z dnia 8 lipca 2008 r., I CSK 111/08; z dnia 26 kwietnia 2012 r., III SK 43/11, niepubl.; z dnia 24 kwietnia 2014 r., II CSK 600/13, niepubl.). Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że zachodzi potrzeba wykładni przepisów wymienionych we wniosku. W pierwszej kolejności zwrócić trzeba uwagę, że wskazane zagadnienia rozmijają się ze stanem faktycznym będącym podstawą wyrokowania. Sądy obu instancji w niniejszej sprawie dokonały oceny dobrej wiary poprzednich posiadaczy służebności. Poza tym zagadnienie 3 dobrej wiary rozpatrywanej w odniesieniu do posiadania służebności przesyłu wielokrotnie było przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 lipca 2013 r., V CSK 320/12, niepubl.; z dnia 7 maja 2014 r., II CSK 472/13, niepubl.; z dnia 3 lipca 2015 r., IV CSK 636/14, niepubl.; z dnia 16 grudnia 2015 r., IV CSK 132/15, niepubl.). Nie zachodzą także rozbieżności odnośnie wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy za okres poprzedzający datę zasiedzenia. W judykaturze Sądu Najwyższego przyjmuje się jednoznacznie, że osobie, która utraciła własność rzeczy wskutek jej zasiedzenia, nie przysługuje wobec posiadacza roszczenie o wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy bez tytułu prawnego w okresie poprzedzającym datę zasiedzenia. W rezultacie nie powstaje podniesiony w skardze problem przedawnienia tego roszczenia. Powyższe rozważania niewątpliwie potwierdzają orzeczenia przytoczone na stronie 20 niniejszej skargi kasacyjnej, w tym wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 września 2013 r., I CSK 700/12 (Biuletyn SN - IC 2015, nr 6) i uchwała Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2011 r, III CZP 7/11(OSP 2012 nr 10, poz. 93), z zastrzeżeniem, że uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26 maja 2006 r. (III CZP 19/06) dotyczy odszkodowania na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Sąd Najwyższy o kosztach postępowania kasacyjnego orzekł jak w sentencji pkt 2 na podstawie art. 99 k.p.c., art. 39821 k.p.c. i art. 391 § 1 oraz § 6 pkt 6, § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490. zm.: Dz.U. z 2015 r. poz. 617). l.n