IV CSK 649/13

Sygn. akt IV CSK 649/13 POSTANOWIENIE Dnia 16 kwietnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej […] w O. przeciwko Krajowej Spółdzielczej Kasie Oszczędnościowo-Kredytowej w S. o ustalenie nieważności uchwały, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 kwietnia 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 398 4 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia. Sąd Najwyższy ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. Powołanie we wniosku przesłanki określonej w punkcie drugim wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (zob. m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, niepubl.). Dla skutecznego natomiast powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Argumentacja powódki powołana w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie prowadzi do stwierdzenia, że wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. Uzasadnienie wniosku w zakresie przesłanki potrzeby wykładni art. 31 ust. 2 u.s.k.o.k. odnosi się w przeważającej części do rozbieżności, która zdaniem skarżącej, występuje w orzecznictwie Sądu Najwyższego odnośnie do zagadnień prawnych pozostających w związku z problematyką ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo - kredytowych, ale nie związanych ze wskazanym przepisem. Przytoczone dwa orzeczenia nie zawierają rozbieżności w wykładni art. 31 ust. 2 u.s.k.o.k., lecz jednolicie wskazują na konieczność ścisłej wykładni przepisów ustawy. Takie też stanowisko prezentowane jest w innych orzeczeniach dotyczących kompetencji przyznanych Kasie Krajowej przez ustawę (z dnia 19 sierpnia 2010 r., IV CSK 62/10, z dnia 3 28 listopada 2013 r., IV CSK 178/13, nie publ.). Nie zachodzi również oczywistość zasadności skargi kasacyjnej z przyczyny wskazanej we wniosku. Nawet przyjęcie, że Sąd Apelacyjny błędnie zastosował art. 365 § 1 k.p.c. wskazując na moc wiążącą stanowiska prawnego wyrażonego przez Sąd Najwyższy w wyroku IV CSK 564/11, nie pozwala w świetle pozostałych motywów rozstrzygnięcia na uznanie, że nastąpiło kwalifikowane, widoczne prima facie, naruszenie przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę stanowiska, że zaskarżona uchwała nie jest sprzeczna z przepisami prawa. Takiego naruszenia skarżący zresztą w motywach wniosku odnoszących się do przesłanki oczywistej zasadności skargi nie wykazuje. Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. [aw]