IV CSK 650/13

WyrokIzba Cywilna2014-04-16

Skład orzekający: Maria Szulc

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga kasacyjna spełnia wymogi formalne i merytoryczne do jej przyjęcia do rozpoznania przez Sąd Najwyższy?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jeśli skarżący nie wykaże istnienia przesłanek określonych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Wymogi te obejmują sformułowanie zagadnienia prawnego o charakterze generalnym i abstrakcyjnym oraz wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającej charakter oczywisty. Brak spełnienia tych wymogów skutkuje odmową przyjęcia skargi do rozpoznania.
Stan faktyczny
Powód dochodził zapłaty. Pozwany wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego. Sąd Najwyższy rozpoznał wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżący powołał się na naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego oraz na potrzebę wykładni przepisów. Sąd Najwyższy uznał, że argumentacja skarżącego nie spełnia wymogów formalnych i merytorycznych do przyjęcia skargi do rozpoznania.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt IV CSK 650/13 POSTANOWIENIE Dnia 16 kwietnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa P. […] Spółki Akcyjnej w W. przeciwko P. O. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 kwietnia 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 21 czerwca 2013 r., sygn. akt I Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 k.p.c. wskazując na cechy konstrukcyjne skargi i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia (art. 3984 § 2 k.p.c.). Sąd Najwyższy ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, a cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. W wypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w punkcie pierwszym tego artykułu należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001, II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002, III CKN 570/01 OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, niepubl.). Dla skutecznego natomiast powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Argumentacja uczestnika powołana w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie prowadzi do stwierdzenia, że wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Sformułowane zagadnienie prawne powinno odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, natomiast nie może mieć charakteru kazuistycznego i służyć uzyskaniu przez skarżących odpowiedzi odnośnie do kwalifikacji prawnej pewnych szczegółowych elementów podstawy faktycznej zaskarżonego rozstrzygnięcia, a do takiego rezultatu zmierzają wnioski w tym zakresie. Z uzasadnienia wniosku w tym zakresie wynika, że skarżący 3 kwestionuje zakwalifikowanie czynu skarżącego jako czynu wypełniającego znamiona art. 177 § 1 k.c. a takie motywy nie mogą być skuteczne zwłaszcza, że rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego nie może sprowadzać się do odpowiedzi na zarzuty podniesione w ramach podstaw kasacyjnych. Brak także podstaw do przyjęcia oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Naruszenie art. 328 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. zachodzi wówczas, gdy uzasadnienie Sądu drugiej instancji zawiera takie braki, które nie pozwalają na dokonanie kontroli kasacyjnej. Motywy Sądu drugiej instancji takich wadliwości nie wykazują, odnoszą się bowiem do zarzutów procesowych w kontekście prawidłowości ustaleń faktycznych. Skarżący nie precyzuje nadto, jakie zarzuty apelacji zostały pominięte przez Sąd Okręgowy, a ogólne wskazanie na takie uchybienie jedynie z powołaniem na orzecznictwo Sądu Najwyższego nie stanowi skutecznego argumentu. Wniosek nie zawiera nadto wywodu, że nastąpiło kwalifikowane naruszenie art. 828 § 1 k.c., a tylko takie może stanowić podstawę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. W konsekwencji brak jest podstaw do stwierdzenia oczywistości naruszenia wskazanych przez skarżącego przepisów prawa procesowego i materialnego, i uznania, że prima facie zachodzi oczywistość zasadności skargi kasacyjnej. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego nie orzeczono, bowiem wniosek powoda o ich zasądzenie nie dotyczy etapu przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. [aw]

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 3984 KPCart. 3984 § 2 KPCart. 3989 § 1 pkt 4 KPCart. 3989 § 1 pkt 1art. 177 § 1 KCart. 328 § 1 KPCart. 391 § 1 KPCart. 828 § 1 KCart. 3989 § 2 KPC§ 2§ 1 pkt 4§ 1 pkt 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 18.07.2026. · PDF źródłowy