IV CSK 676/14

WyrokIzba Cywilna2015-05-26

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga kasacyjna spełnia przesłanki przyjęcia jej do rozpoznania, w szczególności przesłankę istotnego zagadnienia prawnego lub potrzeby wykładni przepisów?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jeśli skarżący nie wykazał istnienia istotnego zagadnienia prawnego ani potrzeby wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości. Istotne zagadnienie prawne to zagadnienie nowe, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego rozstrzygnięcie może przyczynić się do rozwoju prawa. Powołane przepisy (art. 299 k.s.h., art. 11 ust. 2 Prawa upadłościowego i naprawczego) były już wielokrotnie wykładane w orzecznictwie Sądu Najwyższego.
Stan faktyczny
Pozwany wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie w sprawie o zapłatę. Sąd Najwyższy rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym. Skarżący nie wykazał istnienia istotnego zagadnienia prawnego ani potrzeby wykładni przepisów, wskazując na przepisy, które były już wielokrotnie przedmiotem wykładni Sądu Najwyższego.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądził od pozwanego na rzecz strony powodowej koszty postępowania kasacyjnego.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt IV CSK 676/14 POSTANOWIENIE Dnia 26 maja 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Tadeusz Ereciński w sprawie z powództwa P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w R. przeciwko S. K. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 maja 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt I ACa 718/13, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz zasądza od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 1800 (tysiąc osiemset) zł z tytułu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. może być zatem osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Sąd Najwyższy, rozpoznając nadzwyczajny środek zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna, nie jest trzecią instancją sądową, lecz działa w interesie publicznym, wyjaśniając istotne zagadnienia prawne, dokonując wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, bądź usuwając z obrotu prawnego orzeczenia wydane w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwe. Dlatego też nie każda skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania – nie występuje wskazane we wniosku istotne zagadnienie prawne ani potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości. Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego rozstrzygnięcie może przyczynić się do rozwoju prawa, takim zaś zagadnieniem niewątpliwie nie jest wskazana w skardze kasacyjnej kwestia wykładni art. 299 k.s.h., art. 11 ust. 2 Prawa upadłościowego i naprawczego. Przepisy te były już wielokrotnie wykładane w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. np. wyroki z dnia 23 czerwca 2004 r., V CK 539/03, z dnia 30 października 2003 r., IV CK 144/02, z dnia 7 grudnia 2006 r., III CSK 219/06, z dnia 5 października 2005 r., II CK 97/05, z dnia 17 stycznia 2007 r., II CSK 322/06, z dnia 17 lutego 2005 r., IV CK 590/04, z dnia 3 30 czerwca 2005 r., IV CK 740/04, z dnia 19 września 2007 r., II CSK 230/07, z dnia 2 października 2007 r., II CSK 301/07, z dnia 12 grudnia 2007 r., V CSK 296/07, z dnia 10 kwietnia 2008 r., IV CSK 15/08, z dnia 9 maja 2008 r., III CSK 364/07, z dnia 7 maja 2008 r., II CSK 461/07, z dnia 13 marca 2009 r., II CSK 543/08, z dnia 13 marca 2009 r., II CSK 558/08, z dnia 19 marca 2009 r., III CSK 219/08, z dnia 6 maja 2009 r., II CSK 661/08, z dnia 12 marca 2010 r., III CSK 118/09, z dnia 15 czerwca 2010 r., II CSK 648/09, z dnia 19 stycznia 2011 r., V CSK 211/10, z dnia 10 lutego 2011 r., IV CSK 335/10, z dnia 24 lutego 2011 r., III CNP 26/10, z dnia 17 czerwca 2011 r., II CSK 571/10, z dnia 8 marca 2012 r., III CSK 238/11, z dnia 12 kwietnia 2012 r., II CSK 390/11, z dnia 29 listopada 2012 r., V CSK 575/11, z dnia 22 maja 2013 r., III CSK 321/12, z dnia 4 lipca 2013 r., I CSK 646/12, z dnia 25 marca 2015 r., II CSK 402/14 oraz uchwały z dnia 19 listopada 2008 r., III CZP 94/08, z dnia 17 lutego 2011 r., III CZP 129/10). Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 3989 § 1 KPCart. 3984 § 1 pkt 3 KPCart. 3989 § 1 pkt 1 KPCart. 299 KSHart. 11 ust. 2art. 3989 § 2 KPCart. 108 § 1art. 391 § 1art. 39821 KPC§ 1§ 1 pkt 3§ 1 pkt 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 22.07.2026. · PDF źródłowy