IV CSK 68/14

Sygn. akt IV CSK 68/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 marca 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie z wniosku A. M. J. przy uczestnictwie E. K. i Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w […] o ubezwłasnowolnienie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 marca 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od wnioskodawczyni na rzecz uczestniczki E. K. kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, 3. przyznaje adw. J. T. od Skarbu Państwa (Sąd Apelacyjny w […]) kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych), zwiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej wnioskodawczyni w postępowaniu kasacyjnym, 4. oddala wniosek adw. M. J. o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej uczestniczce postępowania. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1. w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2. istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3. zachodzi nieważność postępowania lub 4. skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przytoczony przepis pozwala Sądowi Najwyższemu na wstępną, merytoryczną ocenę wniesionej skargi kasacyjnej i zbadanie, czy za jej rozpoznaniem przemawia interes społeczny, skarga kasacyjna bowiem jest środkiem prawnym funkcjonującym przede wszystkim w interesie publicznym, który z kolei przemawia za skoncentrowaniem się Sądu Najwyższego na sprawach najpoważniejszych i precedensowych. W skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 26 września 2013 r. oddalającego apelację od postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 18 kwietnia 2013 r., którym Sąd oddalił wniosek o ubezwłasnowolnienie uczestniczki E. K., wnioskodawczyni powołała się na podstawę przewidzianą w art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. W ramach tej podstawy wskazała na naruszenie art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 i art. 13 § 2 oraz art. 378 § 1 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. przez nierozważenie wszystkich zarzutów podniesionych w apelacji. Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała się na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Twierdziła, że wniesiona skarga jest oczywiście uzasadniona, o czym świadczą podniesione w niej zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych przepisów procesowych. Podniosła, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest jedynie odzwierciedleniem uzasadnienia postanowienia Sądu pierwszej instancji, a ustosunkowanie się w nim do zarzutów podniesionych w apelacji ma charakter wybiórczy i całkowicie dowolny. 3 Analiza wywodów zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżąca nie przytoczyła przekonujących argumentów, świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie przesłanki wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., zachodzi tylko wtedy, gdy dla przeciętnego prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań – w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie. Tak rozumianej oczywistości skarżąca nie wykazała, odwołała się bowiem jedynie do argumentów przytoczonych w uzasadnieniu powołanych podstaw kasacyjnych, co w tym wypadku nie może być uznane za wystarczające. Skarżący, powołując się na przesłankę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., powinien wykazać oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, przejawiającą się kwalifikowanym charakterem naruszenia przepisów prawa (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzi wskazana przez skarżącą przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z art. 520 § 2 w związku z art. 391 § 1, art. 39821 i art. 13 § 2 k.p.c. oraz w związku z § 7 ust. 1 pkt 6 i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jedn. tekst: Dz. U. 2013, poz. 461 dalej – dalej: „rozporządzenie”). Na podstawie § 19 w związku z § 2 ust. 3 rozporządzenia Sąd Najwyższy przyznał adw. J. T. od Skarbu Państwa koszty pomocy prawnej udzielonej wnioskodawczyni w postępowaniu kasacyjnym, natomiast wniosek adw. M. J. o przyznanie kosztów, o których mowa w § powołanym 19, oddalił jako 4 przedwczesny, zgodnie bowiem z § 21 rozporządzenia koszty te mogą być przyznane dopiero po wykazaniu bezskuteczności ich egzekucji. [aw] es