IV CSK 693/13

Sygn. akt IV CSK 693/13 POSTANOWIENIE Dnia 13 maja 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa B. S. przeciwko Skarbowi Państwa - Sądowi Rejonowemu w W. i Prokuraturze Rejonowej w S., T. S. oraz Z. M. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 maja 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt V ACa […]; V ACz […], I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; II. zasądza od powódki na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego; III. przyznaje adw. H. P.-P. ze Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w […] kwotę 720 (siedemset dwadzieścia) zł, powiększoną o należny podatek od towarów i usług, z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce w postępowaniu kasacyjnym. 2 UZASADNIENIE Powódka B. S. uzasadniła wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 16 maja 2013 r., opartej na podstawie naruszenia art. 24 § 1 k.c. w zw. z art. 30 i 30 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, tym, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne oraz tym, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania albo skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania następuje w wyniku oceny, czy powołane przez skarżącego okoliczności odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c. W wypadku powołania się na przyczynę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. konieczne jest precyzyjne sformułowanie konkretnego problemu prawnego, powstałego na tle wskazanych przepisów, zaprezentowanie argumentacji przekonującej o istnieniu rozbieżnych ocen prawnych i świadczącej o poważnych trudnościach w rozwiązaniu tego zagadnienia oraz wskazanie, dlaczego jest ono istotne i ma znaczenie uniwersalne (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1 poz. 11 i z dnia 12 grudnia 2013 r., IV CSK 384/13, niepubl.). Skarżąca nie sformułowała zagadnień prawnych w tym rozumieniu. Uzasadnienie powołanej przesłanki nie zawiera wymienionych elementów, ograniczając się do postawienia kilku pytań, na tle konkretnych okoliczności sprawy, przedstawionych we własnej wersji skarżącej i powielających, w zmodyfikowanej formie, zarzuty podniesione w ramach podstaw zaskarżenia. Przewidziana w art. 3 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. przyczyna przyjęcia skargi do rozpoznania nie została wykazana. Uzasadnienie wniosku opartego na twierdzeniu o oczywistej zasadności skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) wymaga przedstawienia argumentacji prawnej zmierzającej do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia powołanych w skardze przepisów, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego orzeczenia i podstaw skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49 i z dnia 14 stycznia 2014 r., IV CSK 428/13, niepubl.). Argumentacji takiej nie może zastąpić, jak ma to miejsce w skardze powódki, wyrażenie własnego przekonania, że „odnośnie do zarzutu naruszenia prawa materialnego”, podniesionego w ramach podstaw skargi, jest ona oczywiście uzasadniona. Wskazana przyczyna przyjęcia skargi także więc nie została wykazana. Z omówionych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach postępowania na rzecz pozwanego Skarbu Państwa, który wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną, orzeczono na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c. [aw]