IV CSK 716/15

Sygn. akt IV CSK 716/15 POSTANOWIENIE Dnia 19 kwietnia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa A. G. przeciwko Skarbowi Państwa Prezydentowi Miasta G. i Gminie Miasta G. o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 kwietnia 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 2 lutego 2015 r., sygn. akt III Ca […], I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; II. nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego na rzecz pozwanej Gminy Miasta G.. UZASADNIENIE W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 2 lutego 2015 r., opartej na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego, art. 5 i art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 roku o księgach wieczystych i hipotece, powód A. G. uzasadnił wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego sprowadzającego się do oceny, czy w szczegółowo opisanych okolicznościach faktycznych konkretnego przypadku można nabywcy nieruchomości przypisać złą wiarę. Za przyjęciem skargi do rozpoznania miała ponadto przemawiać jej oczywista zasadność wynikająca z faktu, że „Sąd Okręgowy utrzymał w mocy wadliwy wyrok Sądu Rejonowego, podzielając wyrażony w nim pogląd, że stan zagospodarowania nieruchomości, z którym 2 zapoznał się powód, wskazywał, iż A. G. w dacie nabycia nieruchomości pozostawał w złej wierze, podczas gdy powód przeznaczając na ten cel oszczędności całego życia podjął szereg działań zmierzających do ustalenia stanu faktycznego i prawnego nieruchomości, dokładając znacznie większej staranności, aniżeli wymagana w czynnościach tego rodzaju i w danych okolicznościach, podejmując decyzję o nabyciu nieruchomości, pozostawał w usprawiedliwionym przekonaniu, że zbywcy przysługuje wykonywane przez niego prawo własności”. W odpowiedzi na skargę pozwana Gmina Miasta G. wniosła o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania bądź o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania ze skargi. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania albo skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje na podstawie oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c. W wypadku powołania się na przyczynę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. konieczne jest przedstawienie problemu prawnego na tle konkretnych przepisów, przekonanie w drodze argumentacji prawnej, że jest to zagadnienie nowe, dotychczas nierozwiązane, a zarazem wywołujące poważne trudności w jego rozstrzyganiu, a ponadto wykazanie, na czym polega jego uniwersalne znaczenie (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 12 grudnia 2013 r., IV CSK 384/13, niepubl.). Powód tak rozumianego zagadnienia nie sformułował, przedstawiając problem polegający na ocenie prawidłowości zastosowania w konkretnych okolicznościach sprawy powołanych w skardze przepisów prawa materialnego i zmierzając do poddania kontroli Sądu Najwyższego trafności zaskarżonego 3 rozstrzygnięcia, nie zaś do rzeczywistego wyjaśnienia poważnego, abstrakcyjnego problemu prawnego, wywołującego poważne wątpliwości, dotychczas nierozstrzygniętego. Co więcej, uzasadniając wniosek, skarżący wadliwie połączył jego uzasadnienie z uzasadnieniem podstaw skargi, pomijając wymaganą jurydyczną argumentację przekonującą o wystąpieniu zagadnienia prawnego, pomimo, że Sąd Najwyższy wyjaśnił, iż uzasadnienie wniosku oraz podstaw skargi mają niezależny charakter, pełniąc odmienne funkcje, a zatem nie mogą być utożsamiane i wymagają przedstawienia odrębnej, właściwej dla każdego z nich argumentacji prawnej (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52). Skarżący, powołując się na oczywistą zasadność skargi, a zatem na przesłankę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., nie uzasadnił twierdzenia o jej wystąpieniu stosowną argumentacją prawną, która zmierzałaby do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego wyroku oraz podstaw skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.). Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności, powód, pomijając całkowicie aspekt „oczywistości” zarzucanych naruszeń prawa materialnego skoncentrował się na przedstawieniu argumentacji zmierzającej do niedopuszczalnego w świetle art. 3983 § 3 k.p.c. kwestionowania oceny dowodów i poczynionych na jej podstawie ustaleń faktycznych. Ograniczenie się do polemiki ze stanowiskiem Sądu odwoławczego co do oceny dowodów i zaprezentowanie własnej korzystnej dla siebie wersji stanu faktycznego nie może prowadzić do wykazania oczywistej zasadności skargi. Nie stwierdziwszy okoliczności, które uzasadniałaby przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania ze skargi rozstrzygnięto stosownie do art. 102 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. 4 db