IV CSK 81/17

Sygn. akt IV CSK 81/17 POSTANOWIENIE Dnia 19 września 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Agnieszka Piotrowska w sprawie z wniosku O.H.M.G. i N.F.B.G. przy uczestnictwie K.C. i Skarbu Państwa-Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwa S. o ustanowienie drogi koniecznej, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 września 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania K. C. od postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 30 września 2016 r., sygn. akt I Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2) zasądza od uczestnika postępowania K.C. na rzecz uczestnika Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE W związku ze skargą kasacyjną uczestnika K.C. od postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 30 września 2016 r., należy podnieść, co następuje: Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji silnie nacechowanym pierwiastkiem publicznoprawnym, a jej rolą nie jest korygowanie 2 wszelkich orzeczeń sądowych zawierających ewentualne uchybienia, ponieważ tę funkcję realizują zwyczajne środki zaskarżenia i skarga o wznowienie postępowania. Skarga kasacyjna służy ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój jurysprudencji i prawa pozytywnego oraz eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem. Taka konstrukcja i rola skargi kasacyjnej powoduje konieczność poddania jej kontroli wstępnej pod kątem spełniania kryteriów kwalifikujących do przedstawienia skargi Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania. Stosownie do 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący przytoczył przesłankę z art. 3989 § 1 punkt 4 k.p.c., a więc oczywistą zasadność skargi, której uwzględnienie zależy od wykazania kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, widocznego prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej i bez wnikania w szczegóły sprawy. Spełnienie tej przesłanki możliwe jest wyłącznie przy tak ewidentnym naruszeniu prawa, którego stwierdzenie nie wymaga dokonywania pogłębionej analizy i studiowania akt sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, nie publ., z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, nie publ., z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, nie publ., z dnia 21 maja 2008 r., nie publ., I UK 11/08, z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, nie publ.). Skarżący wskazał, że oczywista zasadność skargi wynika z rażącego, jego zdaniem, naruszenia art. 145 § 2 i 3 k.c. przez nie uwzględnienie interesu społeczno - gospodarczego skarżącego jako właściciela nieruchomości obciążonej, jednakże sposób motywacji tego zarzutu wskazuje nie tyle na istnienie widocznego kwalifikowanego uchybienia wskazanym normom prawa materialnego, ile na 3 niezadowolenie skarżącego ze sposobu rozstrzygnięcia wniosku wnioskodawców o ustanowienie drogi koniecznej. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi zawierającym przytoczenie orzeczeń Sądu Najwyższego dotyczących ustanowienia drogi koniecznej nie wskazano wyodrębnionego wywodu prawnego jednoznacznie wskazującego na oczywistą, widoczną prima vista wadliwość zaskarżonego rozstrzygnięcia w powyższym rozumieniu; ocena tej kwestii nie może być dokonana przez Sąd Najwyższy na podstawie uzasadnienia podstaw kasacyjnych, których Sąd nie może brać pod uwagę przy rozstrzyganiu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego znajduje oparcie w art. 520 § 2 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 i 39821 k.p.c. oraz art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2016 r., poz. 2261). jw