IV CSK 89/16

Sygn. akt IV CSK 89/16 POSTANOWIENIE Dnia 30 sierpnia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie ze skargi wnioskodawców o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w E. z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt I Ns (…) w sprawie z wniosku E. M. i I. C. M. przy uczestnictwie A. M. i E. M. o zniesienie współwłasności, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 sierpnia 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 31 sierpnia 2015 r., sygn. akt I Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 31 sierpnia 2015 r. wnioskodawcy I. C. M. i E. M. uzasadnili tym, że skarga jest oczywiście uzasadniona, gdyż „w przedmiotowej sprawie doszło do „oczywistego" i rażącego naruszenia przepisów prawa przez Sąd II instancji, który przyjął, iż nie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania, podczas gdy w sprawie ewidentnie wystąpiły okoliczności wskazane w art. 403 § 2 k.p.c. (…) Sąd Okręgowy w sposób szczególnie rażący naruszył przepisy o postępowaniu dowodowym, dokonując błędnej interpretacji materiału zebranego w sprawie, co skutkowało naruszeniem przepisów postępowania. Pominął również dowód z zeznań świadków, którego przeprowadzenie było konieczne dla wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności.” Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Uzasadnienie wniosku opartego na przyczynie przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przedstawienia argumentacji prawnej zmierzającej do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia przepisów, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego orzeczenia oraz podstaw skargi. Zakres badania sprawy w ramach przedsądu nie pozwala Sądowi Najwyższemu na ocenę na tym etapie postępowania zasadności zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej. Z tego względu powołanie się na przesłankę oczywistej zasadności skargi nie może być sformułowane w sposób, który wymagałby takiej oceny, lecz powinno koncentrować się na argumentacji prawnej niezależnej od merytorycznego uzasadnienia skargi. Uszło to uwagi skarżących, gdyż w ich ujęciu uzasadnienie wniosku sprowadza się do powtórzenia zarzutów skargi, przy czym skarżący bliżej nie wskazują, które - poza jednym - z naruszonych - ich zdaniem - przepisów prawa doznały „oczywistego” naruszenia. Samo posłużenie się przez wnioskodawców określeniami „oczywiste” czy też „rażące” naruszenie przepisów prawa nie może zastąpić wymaganej jurydycznej argumentacji zmierzającej do przekonania o oczywistej zasadności skargi, która 3 zresztą nie jest tożsama z oczywistym naruszeniem przepisów. Należy dodać, że wnioskodawcy nie mogli skutecznie opierać wniosku na zarzutach dotyczących oceny dowodów, gdyż te w świetle art. 3983 § 3 k.p.c. są niedopuszczalne. Z powyższych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. jw