IV CSK 93/19

Sygn. akt IV CSK 93/19 POSTANOWIENIE Dnia 12 lipca 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z wniosku H. K. przy uczestnictwie J. J. i M. J. o rozgraniczenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 lipca 2019 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 28 września 2018 r., sygn. akt V Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w S. adwokatowi T. S. tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wnioskodawcy w postępowaniu kasacyjnym kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. 2 W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Wnioskodawca opiera wniosek o przyjęcie skargi na jej oczywistej zasadności. Wedle skarżącego uchybienie sądu drugiej instancji polegało na naruszeniu art. 233 k.p.c. wyrażającego się w dokonaniu dowolnej ocenie materiału dowodowego, która polegała w jego ocenie na bezkrytycznym przyjęciu przez sąd drugiej instancji za własne ustaleń Sądu rejonowego mimo postanowienia w apelacji zarzutu sprzeczności poczynionych ustaleń ze zgormadzonym materiałem dowodowym. Stanowiska tego nie sposób jednak podzielić. Z treści skargi kasacyjnej wynika, że skarżący formułując podstawę kasacyjną zmierza w istocie do podważenia ustaleń faktycznych dokonanych przez sądy meriti i wykazania naruszenia przez nie zasady swobodnej oceny dowodów, nie dostrzegając przy tym, że Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.). Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario). Pełnomocnikowi wnioskodawcy z urzędu Sąd Najwyższy przyznał wynagrodzenie zgodnie z § 16 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 11 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 18). jw