IV CZ 13/10

Sygn. akt IV CZ 13/10 POSTANOWIENIE Dnia 16 kwietnia 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący) SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca) SSN Józef Frąckowiak ze skargi uczestnika postępowania o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w B. z dnia 14 lutego 2008 r., sygn. akt II Ca (…), w sprawie z wniosku J. J. przy uczestnictwie A. J. o podział majątku wspólnego, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 kwietnia 2010 r., zażalenia uczestnika postępowania na postanowienie Sądu Okręgowego w B. z dnia 4 stycznia 2010 r., 22 grudnia 2009 r. i 11 grudnia 2009 r., sygn. akt II Ca (…), oddala zażalenie na postanowienie z dnia 4 stycznia 2010 r., w pozostałej części odrzuca zażalenie. Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2010 r. Sąd Okręgowy w B. odrzucił – jako wniesione po upływie terminu - zażalenie uczestnika postępowania A. J. od 2 postanowienia tego Sądu z dnia 11 grudnia 2009 r., którym odrzucono jego skargę o wznowienie postępowania. Postanowienie to uczestnik zaskarżył zażaleniem, w którym zarzucał naruszenie art. 91 pkt 1 k.p.c. i art. 357 § 2 k.p.c. poprzez uznanie, że doręczenie odpisu postanowienia z dnia 11 grudnia 2009 r. adwokatowi, a nie uczestnikowi osobiście, było nieprawidłowe. Podnosił także, że nie został pouczony o sposobie zaskarżenia tego postanowienia. Wnosił o uchylenie tego postanowienia, oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia 11 grudnia 2009 r. w przedmiocie odrzucenia skargi o wznowienie postępowania, a także z dnia 22 grudnia 2009 r., którym odrzucono wniesione osobiście zażalenie od postanowienia z dnia 11 grudnia.2009 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie na postanowienie z dnia 4 stycznia 2009 r. nie jest zasadne. Postanowienie z dnia 11 grudnia 2009 r. zostało doręczone w dniu 16 grudnia 2009 r. pełnomocnikowi uczestnika ustanowionemu w postępowaniu o podział majątku wspólnego. Doręczenie to było prawidłowe i skuteczne. Zgodnie z art. 91 k.p.c., pełnomocnictwo procesowe obejmuje z samego prawa między innymi umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności, w tym skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem. Jeżeli strona działa w sprawie przez pełnomocnika procesowego, doręczeń dokonuje się tej osobie (art. 133 § 3 k.p.c.), jednocześnie wydane na posiedzeniu niejawnym postanowienia doręcza się profesjonalnym pełnomocnikom bez pouczenia o sposobie zaskarżenia (art. 357 § 2 k.p.c. a contrario). Na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 11 grudnia 2009 r., jako postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, uczestnikowi służyło zażalenie do Sądu Najwyższego (art. 3941 § 2 k.p.c.). Termin do jego wniesienia wynosił tydzień i liczył się od dnia doręczenia postanowienia (art. 394 § 2 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.), minął zatem 23 grudnia 2009 r. Z tego względu zażalenie wniesione przez profesjonalnego pełnomocnika w dniu 30 grudnia 2009 r., a więc z uchybieniem wskazanemu terminowi, podlegało odrzuceniu. Wobec powyższego, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. Należy ponadto zwrócić uwagę na niedopuszczalną manierę zamieszczania w zażaleniu na ostatnie wydane przez Sąd postanowienie również zażaleń na wszystkie kolejno je poprzedzające i ponawianie w ten sposób już uprzednio wniesionych środków 3 odwoławczych. Tak wniesione zażalenia muszą podlegać odrzuceniu na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39821, 373 i 370 k.p.c.