IV CZ 162/03

Sygn. akt IV CZ 162/03 POSTANOWIENIE Dnia 21 stycznia 2004 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Filomena Barczewska (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Marek Sychowicz SSA Barbara Kurzeja w sprawie z powództwa K. K. przeciwko N. S. o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli, po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 stycznia 2004 r., zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 14 października 2003 r., oddala zażalenie. 2 Uzasadnienie Sąd Okręgowy w S. postanowieniem z dnia 14 października 2003 r. odrzucił kasację powódki od wyroku tego Sądu z dnia 31 stycznia 2003 r. bowiem wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa od wskazanej w art. 3921 § 1 k.p.c. kwoty 10 000 zł. Wprawdzie skarżąca określiła tę wartość w kasacji na kwotę 10 500 zł, ale w pozwie została podana wartość przedmiotu sporu w kwocie 8 500 zł, co znajdowało uzasadnienie w treści dołączonego do pozwu aktu notarialnego z dnia 31 maja 2001 r. W zażaleniu powódka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia podnosząc, że w kasacji podała rzeczywistą wartość przedmiotu zaskarżenia choć inną niż w pozwie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W sprawach o prawa majątkowe przepis art. 3921 § 1 k.p.c. wiąże dopuszczalność kasacji z wartością przedmiotu zaskarżenia. W orzecznictwie Sądu Najwyższego za utrwalone należy uznać stanowisko, iż wartość przedmiotu zaskarżenia nie może być wyższa od wartości przedmiotu sporu (por. np. tezę drugą postanowienia z dnia 18 grudnia 1996 r. I CKN 28/96 OSNC 1997, z.4, poz. 42, czy uzasadnienie postanowienia z dnia 19 lutego 2002 r. IV CZ 240/01 - nie publ.). Oznacza to, że wartość przedmiotu sporu określona przez stronę powodową przy wszczęciu procesu, nie zakwestionowana przez stronę przeciwną, ani nie sprawdzona przez Sąd I instancji w trybie art. 25 § 1 i 2 k.p.c. obowiązuje strony w dalszym toku postępowania, chyba że nastąpi rozszerzenie powództwa. Dokonując nowelizacji przepisów Kodeksu postępowania cywilnego ustawą z dnia 26 maja 2000 r. (Dz.U. Nr 48, poz. 554) ustawodawca wprowadził w art. 368 § 2 k.p.c. wskazania co do sposobu określenia wartości przedmiotu zaskarżenia. Wyraził przy tym wprost zasadę stałości wartości przedmiotu sporu oraz zakaz jej przekraczania przy przechodzeniu sprawy do 3 wyższej instancji, chyba że strona powodowa rozszerzyła powództwo lub sąd orzekł ponad żądanie. W niniejszej sprawie powódka w pozwie określiła wartość przedmiotu sporu na 8 500 zł. Uwzględniając powyższe Sąd II instancji władny był przyjąć, iż wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 8 500 zł, a ponieważ nie przekracza ona progu określonego w art. 3921 § 1 k.p.c. ocenić, iż kasacja jest niedopuszczalna. Wskazana w kasacji wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę wyższą niż wartość przedmiotu sporu nie była bowiem wiążąca dla sądu drugiej instancji i nie miała wpływu na kwalifikację sprawy jako „kasacyjnej” (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 października 1997 r. II CZ 118/97 nie publ.). W tym stanie odrzucenie kasacji przez Sąd II instancji z powołaniem się na treść art. 3935 k.p.c. jest w pełni uzasadnione. Skarżąca nie przytoczyła żadnych argumentów podważających rozumienie i zastosowanie art. 3921 § 1 k.p.c., nie wykazała też naruszenia art. 3935 k.p.c. nakazującego odrzucenie kasacji niedopuszczalnej. Z omówionych względów zażalenie jako nieuzasadnione podlegało oddaleniu stosownie do art. 385 k.p.c. w związku z art. 39318 i 39319 k.p.c. kc er