IV KR 106/71

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Dąbrowski. Sędziowie: T. Krokosz, Z. Kubec (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Miernik.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Feliksa P. o wydanie wyroku łącznego, z powodu rewizji założonej przez prokuratora od wyroku łącznego Sądu Wojewódzkiego w Lublinie z dnia 24 lutego 1971 r.,utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, obciążając kosztami postępowania Skarb Państwa.Uzasadnienie faktyczneFeliks P. został skazany następującymi prawomocnymi wyrokami:I. Sądu Powiatowego w Zamościu z dnia 13 marca 1969 r. sygn. akt Kp 43/69 za przestępstwo popełnione w okresie od 13 do 21 kwietnia 1968 r. z mocy art. 257 § 1 w związku z art. 60 § 1 oraz art. 42 § 2 i art. 47 § 2 d.k.k. na 1 rok więzienia, 1.000 zł grzywny z zamianą w razie nieuiszczenia w terminie na 20 dni więzienia oraz utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres 3 lat, które to kary postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w Lublinie z dnia 26 lipca 1969 r., zmienionym postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w Lublinie z dnia 6 października 1969 r., darowane zostały na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151);II. Sądu Powiatowego w Zamościu z dnia 4 września 1970 r. sygn. akt Kp 917/69:a) za przestępstwo popełnione w miesiącu lipcu lub sierpniu 1968 r. z mocy art. 262 § 2 w związku z art. 60 § 1 d.k.k. i 2 § 1 k.k. oraz art. XIII pkt 1 przepisów wprowadzających k.k. na 1 rok i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 1.500 zł grzywny z zamianą w razie nieuiszczenia w terminie na 30 dni zastępczego pozbawienia wolności; na zasadzie art. 47 § 2 d.k.k. w związku z art. XIII pkt 4 przepisów wprowadzających k.k. orzeczono pozbawienie praw publicznych na 2 lata,b) za przestępstwo popełnione 27 grudnia 1968 r. z mocy art. 199 § 1 w związku z art. 60 § 1 i art. 2 § 1 k.k. na 1 rok i 6 miesięcy pozbawienia wolności, na mocy art. 36 § 2 i 3 oraz art. 37 k.k. na 1.500 zł grzywny z zamianą w razie nieuiszczenia w terminie na 40 dni zastępczego pozbawienia wolności, a na zasadzie art. 40 § 2 k.k. na pozbawienie praw publicznych na okres 2 lat, c) na zasadzie art. 66, 67 § 1, 70 i 71 k.k. wymierzono - jako karę łączną - 2 lata pozbawienia wolności i 2.000 zł grzywny z zamianą w razie nieuiszczenia w terminie na 40 dni zastępczego pozbawienia wolności oraz pozbawienie praw publicznych na okres 3 lat;III. Sądu Wojewódzkiego w Lublinie z dnia 14 października 1969 r. sygn. akt IV K. 47/69, zmienionym co do nomenklatury kary wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 1970 r. sygn. akt IV KR 59/70, za przestępstwo popełnione dnia 23 grudnia 1968 r. z mocy art. 225 § 1 d.k.k. na 15 lat pozbawienia wolności z zaliczeniem tymczasowego aresztowania od dnia 3 stycznia 1969 r. do 14 października 1969 r.Sąd Wojewódzki w Lublinie wyrokiem łącznym z dnia 24 lutego 1971 r. orzekł na zasadzie art. 66, 70 § 1 i 71 § 2 k.k. karę łączną 15 lat pozbawienia wolności, 2.000 zł grzywny z zamianą w razie nieuiszczenia w terminie na karę zastępczą pozbawienia wolności przy przyjęciu 1 dnia jako równoważnego 50 zł oraz pozbawienie praw publicznych na okres 3 lat.Na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył okres tymczasowego aresztowania od 3 stycznia 1969 r. do dnia 14 października 1969 r. oraz karę pozbawienia wolności dotychczas odbytą.Od tego wyroku łącznego założył rewizję prokurator, zarzucając obrazę art. 11 pkt 7 k.p.k. przez orzeczenie w zaskarżonym wyroku względem oskarżonego Feliksa P. nowej łącznej kary grzywny i nowej łącznej kary pozbawienia praw publicznych, mimo że orzeczone w wyroku związkowym Sądu Powiatowego w Zamościu z dnia 4 września 1970 r. sygn. akt Kp 917/69 łączna kara 2.000 zł grzywny i łączna kara 3 lat pozbawienia praw publicznych nie zostały rozwiązane, wobec czego orzeczona nowa kara łączna grzywny i pozbawienia praw publicznych narusza powagę rzeczy osądzonej, i wnosząc o uchylenie na posiedzeniu zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia łącznej kary grzywny i łącznej kary pozbawienia praw publicznych i o umorzenie w tej części postępowania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Wprawdzie w sprawie niniejszej zachodziła potrzeba orzeczenia tylko łącznej kary pozbawienia wolności, występowała ona bowiem we wszystkich wyrokach podlegających łączeniu, nie zachodziła zaś taka potrzeba co do kary grzywny i pozbawienia praw publicznych, ponieważ te składniki kar występowały tylko w jednym z podlegających łączeniu wyroków, jednakże orzeczenie w takiej sytuacji w wyroku łącznym oprócz łącznej kary pozbawienia wolności również łącznej kary grzywny i łącznej kary pozbawienia praw publicznych nie stanowi błędu, który by uzasadniał zmianę wyroku łącznego. Tego rodzaju praktyka, polegająca na sprowadzeniu niejako do wspólnego mianownika wszystkich składników kar występujących w poszczególnych podlegających łączeniu wyrokach, chociażby niektóre składniki występowały tylko w jednym z nich, istnieje, ma zaś ona ten walor, że wyrok taki jest bardziej przejrzysty, obejmuje bowiem wszystkie składniki kar z wszystkich podlegających łączeniu wyroków.Z tych względów Sąd Najwyższy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.