IV KRN 52/75

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Pustelnik (sprawozdawca). Sędziowie: J. Polony, J. Wieczorek.Prokurator Prokuratury Generalnej: S. Flasiński.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 2 września 1975 r. sprawy Jana U., oskarżonego z art. 18 § 1 w związku z art. 247 § 1 k.k. i art. 203 § 1 k.k., z powodu rewizji nadzwyczajnej, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości na niekorzyść oskarżonego od wyroku Sądu Powiatowego w Sandomierzu z dnia 29 kwietnia 1975 r. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:1) poprawił kwalifikację prawną czynu przypisanego oskarżonemu Janowi U., a opisanego w pkt I aktu oskarżenia, przyjmując, iż czyn ten kwalifikuje się jako przestępstwo określone w art. 18 § 1 i w związku z art. 247 § 1 k.k.;2) uchylił orzeczenie o darowaniu oskarżonemu Janowi U. na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 1974 r. o amnestii (Dz. U. Nr 27, poz. 159) kary 8 miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej za czyn przewidziany w art. 203 § 1 k.k., a opisany w pkt II aktu oskarżenia;3) na podstawie art. 67 § 1 i art. 69 k.k. wymierzył oskarżonemu Janowi U. łączną karę 1 roku pozbawienia wolności (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Powiatowy w Sandomierzu wyrokiem z dnia 29 kwietnia 1975 r. skazał Jana U.:I) na podstawie art. 11 § 1 (zamiast art. 18 § 1 k.k.) i art. 247 § 1 k.k., stosując art. 54 k.k. w związku z art. 33 § 1 i 2 oraz art. 34 § 1 k.k., na karę 1 roku ograniczenia wolności z obowiązkiem nieodpłatnej dozorowanej pracy w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym za to, że w dniu 23 sierpnia 1974 r. w S. nakłonił Andrzeja G. do tego, aby, składając zeznania w jego sprawie, zeznał, iż nie widział faktu zaboru Marianowi C. pieniędzy;II) na podstawie art. 203 § 1 k.k. w związku z art. 36 § 3 k.k. na 8 miesięcy pozbawienia wolności i 2.500 zł grzywny za to, że w dniu 15 czerwca 1974 r. w K. zabrał w celu przywłaszczenia 1.800 zł na szkodę Mariana C.Na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 1974 r. o amnestii sąd darował oskarżonemu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności wymierzoną za przestępstwo określone w art. 203 § 1 k.k.Powyższy wyrok uprawomocnił się w pierwszej instancji.Od tego wyroku Minister Sprawiedliwości wniósł rewizję nadzwyczajną na niekorzyść oskarżonego Jana U.Rewizja nadzwyczajna zarzuca obrazę prawa materialnego, polegającą na darowaniu na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 1974 r. o amnestii (Dz. U. Nr 27, poz. 159) kary 8 miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemu za przestępstwo określone w art. 203 § 1 k.k., popełnione dnia 15 czerwca 1974 r., i wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku przez uchylenie orzeczenia o zastosowaniu amnestii i o wymierzenie oskarżonemu odpowiedniej kary łącznej pozbawienia wolności stosownie do przepisów art. 67 § 1 i art. 69 k.k.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nadzwyczajna jest zasadna.Zastosowanie wobec oskarżonego amnestii nie było zasadne. Jak to wynika z akt sprawy i opartego na materiale dowodowym ustalenia sądu, czyn przewidziany w art. 203 § 1 k.k. popełniony został w dniu 15 czerwca 1974 r., dobrodziejstwo zaś amnestii dotyczy czynów popełnionych przed tą datą. Okoliczność ta uzasadnia uchylenie orzeczenia o zastosowaniu amnestii, a w konsekwencji wymierzenie oskarżonemu stosownej kary łącznej pozbawienia wolności na podstawie przepisów art. 66, 67 § 1 i art. 69 k.k.Orzekając karę łączną, należało mieć na względzie, że przepis art. 69 k.k. dotyczący łączenia kar pozbawienia wolności i ograniczenia wolności nie przekreśla zasad orzekania kary łącznej, określonych w art. 67 § 1 k.k. Przepis art. 69 k.k. bowiem określa jedynie sposób przeliczania kary ograniczenia wolności na karę pozbawienia wolności, a dopiero po takim przeliczeniu orzeka się karę łączną pozbawienia wolności, stosując zasady wyrażone w art. 67 § 1 k.k. Wymierzając oskarżonemu Janowi U. karę łączną jednego roku pozbawienia wolności, Sąd Najwyższy zastosował jedynie częściowo zasadę absorpcji ze względu na to, że oskarżony ten już poprzednio dopuścił się w 1973 r. kradzieży określonej w art. 203 § 2 k.k., przy czym postępowanie o to przestępstwo zostało postanowieniem Prokuratora Powiatowego z dnia 30 marca 1974 r. warunkowo umorzone, a kradzież, o której mowa w sprawie niniejszej, oskarżony popełnił w okresie próby.Należało też poprawić kwalifikację prawną czynu opisanego w pkt I aktu oskarżenia, gdyż czyn ten wyczerpał znamiona podżegania do fałszywych zeznań, a nie do usiłowania (...).