Rw 1278/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia płk Z. Krasuski.Sędziowie: płk A. Kruszka (sprawozdawca), płk C. Lipski.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk M. Nowak.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Grzegorza O., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo z art. 214 § 1 k.k. - na karę 1 roku pozbawienia wolności, a z art. 145 § 1 i 3 k.k. - na karę 2 lat pozbawienia wolności i 2 lata zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, łącznie zaś na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i 2 lat zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w Katowicach z dnia 15 października 1970 r., zmienił zaskarżony wyrok przez złagodzenie kary orzeczonej na podstawie art. 214 § 1 k.k. do kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, a kary łącznej - do kary 2 lat pozbawienia wolności.Uzasadnienie faktyczneZ uzasadnienia Zaskarżonym wyrokiem Grzegorz O. skazany został za to, że:1) 20 lipca 1970 r. około godz. 17 zabrał samowolnie z terenu jednostki wojskowej w N. służbowy motocykl marki "WSK-125" stanowiący mienie społeczne i w zamiarze krótkotrwałego użytkowania wyjechał nim z koszar na teren N., skąd wrócił około godz. 22 do jednostki,2) 20 lipca 1970 r. około godz. 22 w N., naruszając przepisy art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 27 listopada 1961 r. o bezpieczeństwie i porządku ruchu na drogach publicznych (Dz. U. z 1961 r. Nr 53, poz. 295) i § 27 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 rozporządzenia Ministrów Komunikacji i Spraw Wewnętrznych z dnia 20 lipca 1968 r. w sprawie ruchu na drogach publicznych (Dz. U. z 1968 r. Nr 27, poz. 183) w ten sposób, że prowadził w stanie nietrzeźwości motocykl marki "WSK-125", na którym wiózł Bogdana S., a następnie zamierzając skręcić na ul. B. do bramy koszar, nie upewnił się, czy nie spowoduje zajechania drogi innym użytkownikom i nie sygnalizował swego zamiaru, przez co zajechał drogę wyprzedzającemu go kierowcy Józefowi G., prowadzącemu samochód marki "Skoda-1000 MB", w wyniku czego doprowadził do zderzenia obu pojazdów i spowodował nieumyślnie uszkodzenie ciała pasażera motocykla Bogdana S. w postaci złamania lewego podudzia oraz uszkodzenie samochodu Józefa G.Obrońca wnosił w rewizji o uniewinnienie oskarżonego od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 145 § 1 i 3 k.k. oraz o obniżenie kary z art. 214 § 1 k.k. z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje: (...)Trzeba zgodzić się z obrońcą, że wymierzona oskarżonemu kara za przestępstwo z art. 214 § 1 k.k. jest rażąco niewspółmiernie surowa.Sąd przecenił wagę zarzucanego oskarżonemu czynu, polegającego na zabraniu motocykla w celu sprawdzenia skuteczności jego naprawy oraz załatwienia sprawy służbowej w mieszkaniu podoficera B., a następnie przejechaniu się nim na niedługiej trasie w celu prywatnym i przetrzymaniu go poza koszarami łącznie przez 5 godzin. Okoliczność, że oskarżony wracał motocyklem do koszar, będąc w stanie nietrzeźwości, i że spowodował w tej sytuacji wypadek, zadecydowała o skazaniu go za przestępstwo z art. 145 § 1 i 3 k.k. i nie powinna ona być po raz wtóry elementem oceny społecznego niebezpieczeństwa czynu z art. 214 § 1 k.k. oraz ważyć na wymiarze kary za to przestępstwo. Sąd orzekając o karze za każde z przestępstw pozostających w zbiegu realnym, obowiązany jest stosować się ściśle do wskazań art. 50 k.k. Wskazania te zmierzają do zrealizowania w praktyce postulatu indywidualizacji kary i jej współmierności, przy czym postulatowi temu powinna odpowiadać każda kara.Wymierzając karę z art. 214 § 1 k.k., Sąd do tych wskazań się nie zastosował. Stąd też wymierzył karę rażąco niewspółmierną. Podlega ona złagodzeniu, a w konsekwencji złagodzeniu temu podlega także kara łączna. Sąd Najwyższy wyraża pogląd, że rażąca niewspółmierność kary nie tylko wówczas jest podstawą rewizyjną uzasadniającą zmianę wyroku w myśl art. 387 pkt 4 k.p.k., gdy odnosi się ona do wymiaru kary łącznej, ale także wtedy, gdy dotyczy kary za jedno choćby tylko z osądzonych wyrokiem przestępstw, niezależnie od tego, czy kara ta wpłynęła lub mogła wpłynąć na wysokość kary łącznej.W rozpoznawanej sprawie orzeczenie niewspółmiernej kary za przestępstwo z art. 214 § 1 k.k. miało oczywisty wpływ na wysokość kary łącznej. Charakter obu przestępstw i fakt, że drugie z nich oznaczało właściwie zakończenie pierwszego, dalej, zasadnicza różnica stopnia ich społecznego niebezpieczeństwa, która nie znalazła jednak odpowiedniego wyrazu w wysokości kar oraz dotychczasowa pozytywna postawa oskarżonego - wszystko to przemawia za absorpcją kary łagodniejszej przez surowszą przy wymiarze kary łącznej.