Rw 449/75

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk Z. Furtak. Sędziowie: płk dr W. Sieracki (sprawozdawca), płk A. Szuszkiewicz.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk Z. Stefaniak.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 15 września 1975 r. na rozprawie sprawy Grzegorza B., skazanego nieprawomocnie za przestępstwa określone w: 1) art. 319 k.k. na karę 10 miesięcy aresztu wojskowego z degradacją, 2) art. 321 k.k. na karę 10 miesięcy aresztu wojskowego z degradacją - łącznie wymierzono oskarżonemu karę 1 roku i 3 miesięcy aresztu wojskowego z degradacją, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 5 sierpnia 1975 r.w związku z rewizją obrońcy zmienił zaskarżony wyrok przez:a) przyjęcie, że opisane w pkt 1 i 2 tego wyroku działanie oskarżonego stanowi jeden czyn i jedno przestępstwo przewidziane w art. 319 w zbiegu z art. 321 k.k.; b) uchylenie kary wymierzonej na podstawie art. 321 k.k. oraz kary łącznej i z tymi zmianami wyrok ten utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczneWyrok ten zaskarżony został rewizją obrońcy oskarżonego. Skarżący wnosił w swej rewizji o zmianę zaskarżonego wyroku przez warunkowe zawieszenie wykonania wymierzonej oskarżonemu kary.Uzasadnienie prawnePo wysłuchaniu obrońcy wnoszącego o uwzględnienie wniesionej przezeń rewizji i po wysłuchaniu przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, wnoszącego o zmianę zaskarżonego wyroku przez przyjęcie, że opisane w tym wyroku działanie oskarżonego stanowi jedno przestępstwo, podlegające kumulatywnej kwalifikacji prawnej z art. 319 k.k. w zbiegu z art. 321 k.k., uchylenie kary łącznej i wymierzenie oskarżonemu kary 1 roku aresztu wojskowego z degradacją, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Słuszny jest złożony - w czasie rozprawy rewizyjnej - przez prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej wniosek o dokonanie ustalenia, że opisane w zaskarżonym wyroku działanie oskarżonego stanowiło jeden czyn i jedno przestępstwo, wyczerpujące znamiona określone w przepisach art. 319 i 321 k.k. Przede wszystkim podkreślić należy, że przedstawione w zaskarżonym wyroku działanie oskarżonego, będące niewątpliwie nadużyciem przezeń przysługujących mu uprawnień dyscyplinarnych, stanowiło - ze względu na ścisłą zawartość czasową i miejscową, a także ze względu na realizację przezeń jego jednolitego zamiaru wyrządzenia dolegliwości fizycznej Lechowi A. i Andrzejowi K. - jedno zdarzenie faktyczne, będące syntezą poszczególnych fragmentów zachowania się oskarżonego i z tego powodu przedstawiające się jako jeden czyn przestępny, skierowany przeciwko dobru prawnemu tego samego rodzaju. Nie ulega wątpliwości, że zachowanie się oskarżonego, stanowiące jeden czyn, wyczerpuje znamiona określone zarówno w przepisie art. 319 k.k., jak i w przepisie art. 321 k.k. Zakresy tych przepisów nie wyłączają się wzajemnie, lecz krzyżują się ze sobą, a zatem istnieje zbieg tych przepisów, przy czym nie wchodzi w rachubę żadna z reguł wyłączających (a zwłaszcza zasada subsumpcji) jeden z tych przepisów. Żaden bowiem z powołanych przepisów nie odzwierciedla wszystkich ważnych (z karnoprawnego punktu widzenia) elementów działania oskarżonego, a czynią to dopiero oba (tworzące wspólne pola funkcyjne) powołane przepisy. Z tych względów opisane w zaskarżonym wyroku przestępne działanie oskarżonego podlega kumulatywnej kwalifikacji prawnej z art. 319 i 321 k.k. W świetle przedstawionych rozważań należało więc wyrazić pogląd, że jeżeli jeden z fragmentów działania, stanowiącego przestępstwo przewidziane w przepisie art. 319 k.k., wyczerpuje jednocześnie także znamiona czynu określonego w przepisie art. 321 k.k., to w takiej sytuacji całość przestępnego zachowania się sprawcy należy ocenić jako jeden czyn podlegający kumulatywnej kwalifikacji prawnej na podstawie przepisów art. 319 i art. 321 k.k.Z tych względów należało zmienić zaskarżony wyrok w sposób na wstępie przedstawiony, przy czym uchylenie kary wymierzonej w tym wyroku na podstawie art. 321 k.k. (a w konsekwencji i kary łącznej) podyktowane było tym, że przepis art. 319 k.k. (stanowiący podstawę wymiaru kary), jakkolwiek nie przewiduje surowszej (w stosunku do sankcji określonej w art. 321 k.k., gdyż określone w obu powołanych przepisach zagrożenie karą jest identyczne) sankcji karnej, to jednak bardziej odzwierciedla ustalony rzeczywisty stan rzeczy (...).