Rw 45/76

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk A. Porzecki. Sędziowie: płk C. Bakalarski, płk dr W. Sieracki (sprawozdawca).Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: mjr dr S. Przyjemski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 1976 r. na rozprawie sprawy Józefa K., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 11 § 1 w związku z art. 168 § 1 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności i degradację, z powodu rewizji wniesionej przez prokuratora od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 6 stycznia 1976 r. nie uwzględnił rewizji prokuratora i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) Wyrok ten zaskarżony został rewizją prokuratora. Skarżący wnosił w swej rewizji o zmianę zaskarżonego wyroku przez zakwalifikowanie czynu oskarżonego z art. 11 § 1 k.k. w związku z art. 168 § 1 i 2 k.k. oraz wymierzenie kary w granicach wniosku złożonego przez oskarżyciela w toku rozprawy głównej, tj. kary 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.Uzasadnienie prawnePo wysłuchaniu prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej, który modyfikując wniesioną rewizję, wnosił o wymierzenie w sprawie oskarżonego kary 3 lat pozbawienia wolności, równocześnie utrzymując zaskarżony wyrok w mocy w zakresie kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego z art. 11 § 1 k.k. w związku z art. 168 § 1 k.k., oraz po wysłuchaniu obrońcy, wnoszącego o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zmodyfikowanie przez prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej w sposób uprzednio przedstawiony wniesionej rewizji prokuratora sprawia, że bezprzedmiotowy jest zawarty w tej rewizji zarzut obrazy prawa materialnego przez nieprawidłowe - zdaniem skarżącego - zakwalifikowanie czynu oskarżonego z art. 11 § 1 w związku z art. 168 § 1 k.k. zamiast z art. 11 § 1 w związku z art. 168 § 1 i 2 k.k. W tym stanie rzeczy należy ograniczyć się jedynie do rozważenia zarzutu wymierzenia w sprawie oskarżonego rażąco łagodnej kary. Wywody rewizji, zmierzające do uzasadnienia tego zarzutu, nie są przekonujące. Przede wszystkim podkreślić należy, że użyta przez oskarżonego względem pokrzywdzonej przemoc - wbrew twierdzeniu skarżącego - nie była w swym przebiegu czynem nacechowanym taką brutalnością, która ze względu na jej skutki (...) pozwoliłaby uznać karę, wymierzoną w podwójnej wysokości dolnego ustawowego zagrożenia, za rażąco łagodną (...). Czyn oskarżonego stanowił usiłowanie zgwałcenia, od którego dokonania oskarżony (wprawdzie z powodu przeszkody zewnętrznej, a mianowicie z powodu zbliżania się samochodu z zapalonymi reflektorami) jednak odstąpił. W związku z tym należy wyrazić następujący pogląd, że jakkolwiek według przepisu art. 12 § 1 k.k. sankcje karne za usiłowanie i dokonanie przestępstwa są takie same, to jednak stopień społecznego niebezpieczeństwa czynu polegającego tylko na usiłowaniu jest (ze względu na brak skutku lub brak realizacji wszystkich znamion strony przedmiotowej czynu zabronionego) z reguły mniejszy w porównaniu ze stopniem społecznego niebezpieczeństwa czynu stanowiącego dokonanie danego przestępstwa, co w myśl przepisów art. 50 § 1 i 2 k.k. (konieczność stopniowania w aspekcie społecznego niebezpieczeństwa czynu oraz rodzaju i rozmiaru szkody) prowadzi do wniosku, że kara wymierzona za usiłowanie popełnienia przestępstwa powinna być w zasadzie łagodniejsza niż za dokonanie przestępstwa (...).Przedstawiony pogląd ma pełne zastosowanie w sprawie oskarżonego, co w konsekwencji powoduje nieuwzględnienie rewizji prokuratora i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.