Rw 931/72

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia ppłk H. Kmieciak (sprawozdawca). Sędziowie: płk H. Kostrzewa, ppłk J. Górski. Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: mjr J. Ziewiński.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 25 września 1972 r. na rozprawie sprawy Józefa D., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 303 § 3 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 15 sierpnia 1972 r.uwzględniając rewizję obrońcy zaskarżony wyrok zmienił przez złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary - stosując art. 293 § 1 k.k. - do 1 roku i 6 miesięcy aresztu wojskowego.Uzasadnienie faktyczne(...) Józef D. skazany został za to, że w dniu 18 czerwca 1972 r. opuścił samowolnie rejon zakwaterowania swego pododdziału i przebywał w N. do dnia 5 lipca 1972 r., tj. do czasu zatrzymania go przez patrol WSW.Uzasadnienie prawnePo wysłuchaniu obrońcy popierającego rewizję, a ponadto sugerującego wymierzenie oskarżonemu kary aresztu wojskowego oraz przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, który wnosił o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja zasługuje częściowo na uwzględnienie.Wymierzając karę za przestępstwo ściśle wojskowe, godzące wprost lub choćby pośrednio w zasady dyscypliny i porządku wojskowego, jeżeli sprawca nie wykazuje objawów szczególnego zdemoralizowania, a wymagania określone w art. 293 § 1 k.k. nie stoją na przeszkodzie, sąd powinien zawsze rozważyć, czy zamiast przewidzianej konkretnym przepisem kary pozbawienia wolności nie należy orzec kary aresztu wojskowego, której jednym z ustawowych celów jest właśnie wdrożenie sprawcy do przestrzegania reguł życia wojskowego (art. 293 § 3 k.k.).W rozpoznawanej sprawie sąd tymczasem w ogóle nad tą kwestią nie zastanawiał się, jakkolwiek jest to sprawa, w której orzeczenie kary aresztu wojskowego byłoby niemal klasycznym przykładem prawidłowości jej zastosowania. Z jednej bowiem strony oskarżony uporczywie i z premedytacją naruszał podstawowe zasady dyscypliny oraz porządku wojskowego, kierując się wyłącznie własnymi zachciankami, z drugiej natomiast - jest jeszcze wyjątkowo młodym człowiekiem (w chwili czynu miał zaledwie ukończone 18 lat życia), którego można nauczyć poszanowania obowiązujących zasad życia wojskowego, o czym świadczy choćby przytoczony również w uzasadnieniu wyroku fakt, że "w pierwszym okresie służby wojskowej opiniowany był bardzo pozytywnie i zaliczany do wyróżniających się żołnierzy służby długoterminowej".Z tego też powodu należy podzielić pogląd obrońcy wyrażony na rozprawie rewizyjnej i zaskarżony wyrok zmienić w pierwszej kolejności przez wymierzenie oskarżonemu zamiast orzeczonej przez sąd pierwszej instancji kary pozbawienia wolności - kary aresztu wojskowego, przepis art. 293 § 1 k.k. bowiem nie stoi temu na przeszkodzie.Ponadto uzasadnione jest również orzeczenie tej kary w mniejszym wymiarze.