Rw 937/73

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk dr W. Sieracki. Sędziowie: sędzia sądu wojsk. (del.) płk W. Miernik (sprawozdawca), sędzia ppłk C. Bakalarski.Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: mjr W. Kubala.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 1973 r. na rozprawie sprawy Kazimierza S., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 311 § 1, 2 i 3 k.k. w zbiegu z art. 312 § 1, art. 315 § 1, art. 318 k.k. i w związku z art. 316 k.k. na karę 3 lat pozbawienia wolności, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 24 września 1973 r.w związku z rewizją obrońcy zmienił zaskarżony wyrok przez poprawienie kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego - na art. 311 § 1 i 2 k.k. w zbiegu z art. 312 § 1 i art. 315 § 1 k.k. w związku z art. 316 k.k., a także w zbiegu z art. 318 k.k. i wyeliminował z opisu czynu ustalenie, że oskarżony spowodował obrażenia ciała u pokrzywdzonego Eugeniusza W., oraz przyjął przepis art. 311 § 2 k.k. jako podstawę prawną wymiaru kary, i z tymi zmianami wyrok ten utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) Zaskarżonym wyrokiem Kazimierza S. został skazany za to, że w dniu 9 sierpnia 1973 r. w T., będąc w stanie nietrzeźwości i działając wspólnie z Augustynem M. oraz Andrzejem K., w zamiarze zmuszenia Eugeniusza W. do zaniechania czynności służbowej, znieważył go, używał w stosunku do niego przemocy, a ponadto uderzył pokrzywdzonego trzykrotnie w twarz, w rezultacie czego spowodował u niego obrażenia ciała w postaci znacznego obrzęku policzka i okolicy łuku brwiowego prawego oraz rozcięcia śluzówki wargi, uwłaczając swoim zachowaniem godności munduru.Od wyroku tego wniósł rewizję obrońca, czyniąc w niej zarzut wymierzenia oskarżonemu Kazimierzowi S. rażąco surowej kary.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy po wysłuchaniu obrońcy popierającego rewizję oraz przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, wnoszącego o nieuwzględnienie rewizji i utrzymanie wyroku w mocy, zważył, co następuje:Kwalifikując działanie oskarżonego z art. 311 § 1, 2 i 3 k.k., sąd pierwszej instancji ustalił, że pokrzywdzony Eugeniusz W. uderzony ręką przez oskarżonego doznał uszkodzeń ciała w postaci znacznego obrzęku policzka i okolicy prawego łuku brwiowego oraz rozcięcia śluzówki wargi. Ze względu na to, że art. 311 § 3 k.k. traktuje o uszkodzeniu ciała lub rozstroju zdrowia przełożonego, a pojęcia tego używa również art. 156 k.k., przeto wykładnia tych kodeksowych pojęć powinna być jednolita. Interpretacja przepisu art. 156 k.k. traktującego o lżejszych przypadkach uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia prowadzi do jednoznacznego wniosku, że w prawnym ujęciu uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia jest dokonane tylko wtedy, gdy sprawca przestępnego czynu spowodował u pokrzywdzonego takie uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia, które doprowadziło do naruszenia narządu ciała lub rozstroju zdrowia co najmniej na czas poniżej 7 dni. Istotną przesłanką kwalifikacji prawnej czynów polegających na uszkodzeniu ciała jest więc stwierdzenie, że uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia poszkodowanego spowodował następstwa w postaci naruszenia czynności określonego narządu ciała lub rozstrój zdrowia co najmniej na czas poniżej 7 dni.W związku z tym, że z treści zaświadczenia lekarskiego nie wynika, aby doznane przez Eugeniusza W. obrażenia ciała spowodowały u niego naruszenie czynności narządu jego ciała, przeto brak podstaw do ustalenia, że z dokonanej przez oskarżonego czynnej napaści na Eugeniusza W. nastąpiło uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia pokrzywdzonego. Opisane w powołanym już uprzednio zaświadczeniu lekarskim doznane przez Eugeniusza W. niewielkie obrażenia ciała pozwalają na stwierdzenie, że mieszczą się one w pojęciu nieznacznych śladów na ciele - następstw uderzenia pokrzywdzonego przez oskarżonego, o jakim mowa w dyspozycji art. 182 § 1 k.k.W świetle przytoczonych rozważań należało w ramach zastosowanej przez sąd pierwszej instancji tzw. kumulatywnej kwalifikacji prawnej przestępnego zachowania się oskarżonego przyjąć zamiast przepisów art. 311 § 1, 2 i 3 k.k. przepisy art. 311 § 1 i 2 k.k., i ten ostatni przepis przyjąć za podstawę prawną wymiaru kary. Mimo zmiany kwalifikacji prawnej czynu na przepis przewidujący łagodniejszą karę brak podstaw do złagodzenia wymierzonej oskarżonemu kary.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w części wstępnej wyroku.