Rw 964/72

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk A. Porzecki. Sędziowie: ppłk C. Bakalarski, sędzia Sądu Wojsk. (del.) por. M. Harlender (sprawozdawca). Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: mjr J. Ziewiński.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 4 października 1972 r. na rozprawie sprawy Jerzego H., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 303 § 1 k.k. - stosując art. 293 k.k. - na karę 1 roku i 6 miesięcy aresztu wojskowego, z powodu rewizji obrońcy od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 16 sierpnia 1972 r.uwzględniając rewizję obrońcy oraz z urzędu zmienił zaskarżony wyrok przez:a) poprawienie kwalifikacji prawnej czynu określonego w art. 303 § 1 k.k. na właściwą z art. 303 § 2 k.k. i uznał oskarżonego za winnego tego, że będąc w okresie ostatnich 6 miesięcy karany dyscyplinarnie za samowolne oddalenie służbą w oddziale dyscyplinarnym przez 1 miesiąc, w dniu 9 lipca 1972 r. o godz. 8 nie powrócił z urlopu do macierzystej jednostki wojskowej w N., lecz przebywał poza nią samowolnie do dnia 11 lipca 1972 r. - godz. 13.30, kiedy to został zatrzymany przez patrol WSW;b) złagodzenie wymierzonej kary do 1 roku aresztu wojskowego.Uzasadnienie faktycznePrzypisane oskarżonemu w wyroku sądu pierwszej instancji przestępstwo określone w art. 303 § 1 k.k. polegało na tym, że w dniu 9 lipca 1972 r. o godz. 8 nie powrócił z urlopu taryfowego do jednostki wojskowej w N., lecz zamierzał samowolnie pozostawać poza nią do dnia 14 lipca 1972 r., czego jednak nie zrealizował ze względu na zatrzymanie go w dniu 11 lipca 1972 r. o godz. 13.30 przez patrol WSW.Powyższy wyrok zaskarżył obrońca oskarżonego w części dotyczącej wymiaru kary, wnosząc o jej wydatne złagodzenie.Przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej wnosił o utrzymanie wyroku w mocy.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd pierwszej instancji poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę zaskarżonego wyroku, jednakże czyn przypisany oskarżonemu błędnie zakwalifikował. Z materiału dowodowego wynika, że oskarżony poza jednostką samowolnie pozostawał od dnia 9 lipca 1972 r. - godz. 8 do dnia 11 lipca 1972 r. - godz. 13.30. Tak więc poza jednostką przebywał on tylko przez jeden pełny dzień kalendarzowy. Przepis art. 303 § 1 k.k. może być zastosowany tylko wtedy, gdy sprawca samowolnego oddalenia przebywa poza jednostką lub wyznaczonym miejscem służby przez co najmniej 2 pełne dni kalendarzowe. Gdy okres przebywania sprawcy poza jednostką nie przekracza powyższego minimum, ma zastosowanie art. 303 § 2 k.k., jeżeli oczywiście zachodzą dodatkowo warunki w nim przewidziane, a mianowicie skazanie za samowolne oddalenie albo ukaranie dyscyplinarne aresztem za samowolne oddalenie w okresie ostatnich 6 miesięcy.Z materiału sprawy wynika, że oskarżony w ostatnich 6 miesiącach był karany za samowolne oddalenie służbą w oddziale dyscyplinarnym przez okres 1 miesiąca. Kara służby w oddziale dyscyplinarnym przewidziana w regulaminie dyscyplinarnym Sił Zbrojnych PRL jest karą znacznie surowszą niż kara dyscyplinarna aresztu zwykłego czy ścisłego. Wynika to z umieszczenia tej kary w katalogu kar dyscyplinarnych po karach aresztu, a ponadto z faktu, że karę służby w oddziale dyscyplinarnym może wymierzyć przełożony - od dowódcy pułku wzwyż. Nie bez znaczenia jest też okres przebywania w oddziale dyscyplinarnym wynoszący od 1 do 3 miesięcy (...).Z tych względów Sąd Najwyższy wyraża pogląd, że karę służby w oddziale dyscyplinarnym należy traktować jako równoznaczną z przewidzianą w dyspozycji art. 303 § 2 k.k. karą dyscyplinarną aresztu wojskowego.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy z urzędu zmienił kwalifikację prawną czynu przypisanego oskarżonemu Jerzemu H. z art. 303 § 1 k.k. na prawidłową z art. 303 § 2 k.k. i stosownie do tej zmiany złagodził wymierzoną mu karę do 1 roku aresztu wojskowego.