V CNP 37/13

Sygn. akt V CNP 37/13 POSTANOWIENIE Dnia 10 stycznia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie ze skargi M. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w J. z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt II Ca […] w sprawie z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej […] w Ś. przeciwko M. K. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 stycznia 2014 r., 1) odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania, 2) zasądza od pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 1217 (tysiąc dwieście siedemnaście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi. 2 UZASADNIENIE Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 15 marca 2012 r. oddalił apelację pozwanej M. K. od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 4 lutego 2011 r., zasądzającego od niej na rzecz powodowej wspólnoty mieszkaniowej kwotę 23 066,52 zł. M. K. w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 15 marca 2012 r. zarzuciła temu wyrokowi naruszenie art. 105 i 103 §2 k.c. oraz art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. (Dz. U. 2000.80.903 ze zm.) o własności lokali. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 4241 §1 k.p.c., można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Zarówno w piśmiennictwie, jak orzecznictwie (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 2008 r., I CNP 27/08, przyjmuje się, że uzasadniająca odpowiedzialność odszkodowawczą niezgodność wyroku z prawem ma charakter kwalifikowany i zachodzi tylko wtedy, gdy wyrok został wydany na skutek rażąco błędnej wykładni prawa lub rażąco niewłaściwego zastosowania prawa, tj. uchybień odnoszących się do regulacji prawnych istotnych i nieuzasadniających odmiennych ocen. W szczególności nie stanowi takiego uchybienia opowiedzenie się przez sąd za jedną z możliwych interpretacji przepisów prawa. Przeciwny pogląd zagrażałby takim wartościom, jak: stabilność obrotu prawnego, swoboda sądu w ocenie materiału dowodowego i stosowaniu prawa (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2009 r., III CNP 42/08, oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2009 r., I CNP 121/08). Według art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania, jeżeli jest ona oczywiście bezzasadna. Skargę uważa się za oczywiście bezzasadną, gdy z jej treści, bez głębszej analizy wynika, że nie może być uwzględniona. 3 Twierdzenia skarżącej, M. K., zarzucającej kwestionowanemu w skardze wyrokowi niezgodność z art. 105 i 103 §2 k.c. oraz art. 25 ust. 1 ustawy o własności lokali nie zawierają argumentów, które pozwalałyby - wstępnie oceniając - zasadnie wnioskować, iż objęty skargą wyrok jest dotknięty kwalifikowaną sprzecznością z prawem w przedstawionym wyżej znaczeniu. W konsekwencji Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, a o kosztach postępowania wywołanego wniesieniem skargi rozstrzygnął zgodnie z art. 98 w związku z art. 108 § 1, art. 39821 i art. 42412 k.p.c. oraz § 6 pkt 5 i § 12 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowione z urzędu (Dz. U. 2013.490). aw jw