V CNP 47/12

Sygn. akt V CNP 47/12 POSTANOWIENIE Dnia 18 lipca 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Lech Walentynowicz w sprawie ze skargi Z. K. i H. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt V CSK 422/10 w sprawie z powództwa Z. K. i H. K. działającej w imieniu własnym i jako następca prawny powódki Z. L. przeciwko Agencji Nieruchomości Rolnych – Oddział Terenowy, A. S. i K. S. o ustalenie nieważności aktu notarialnego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 lipca 2012 r., odrzuca skargę Uzasadnienie 2 Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 2011 r. (sygn. akt V CSK 422/10) H. K. i Z. K. zakwestionowali skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniesiona skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest niedopuszczalna z wielu przyczyn. W szczególności nie spełnia wymagania określonego w art. 871 § 1 k.p.c., a także w art. 4241a § 1 k.p.c. Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje obligatoryjne zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Wymaganie to ma charakter konstrukcyjny, w związku z czym skarga wniesiona osobiście przez stronę niebędącą sędzią, prokuratorem, notariuszem, profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych, adwokatem, radcą prawnym, radcą Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (art. 871 § 2 k.p.c.) jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych (art. 130 k.p.c.) i podlega odrzuceniu a limine. Skarżący, którzy nie należą do kręgu osób wskazanych wyżej, sporządzili i wnieśli skargę osobiście. Nie zostało zatem zachowane wymaganie z art. 871 § 1 k.p.c. Zgodnie z kolei z brzmieniem art. 4241a § 1 k.p.c. od wyroków sądu drugiej instancji, od których wniesiono skargę kasacyjną, oraz od orzeczeń Sądu Najwyższego skarga nie przysługuje. Wniesiona przez skarżących skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia dotyczy postanowienia Sądu Najwyższego, którym odmówiono przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej powodów. Z przedstawionych przyczyn skarga jest niedopuszczalna. W konsekwencji należało ją odrzucić (art. 4248 § 1 k.p.c.). md