V CSK 102/19

Sygn. akt V CSK 102/19 POSTANOWIENIE Dnia 30 lipca 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Monika Koba w sprawie z powództwa P. D. przeciwko P. J. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 lipca 2019 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt XI Ga (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 20 września 2018 r. Sąd Okręgowy w W. oddalił apelację powoda P. D. od wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 27 listopada 2017 roku oddalającego powództwo o zapłatę kwoty 73.800 zł stanowiącej równowartość wynagrodzenia uiszczonego na rzecz pozwanego P. J. tytułem umowy o izolację natryskową, która została wykonana przez pozwanego w sposób nieprawidłowy, co skutkowało odstąpieniem przez powoda od umowy. Orzeczenie to zostało zaskarżone skargą kasacyjną przez powoda. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał, że jest ona oczywiście uzasadniona bowiem Sąd drugiej instancji w sposób oczywisty naruszył przepisy prawa wskazane w podstawach kasacyjnych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany wniósł o odmowę jej przyjęcia do rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Cel wymagania określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) należy rozumieć sytuację, 3 w której skarga jest uzasadniona w sposób ewidentny, wskazując na rażące i poważne uchybienia zaskarżonego orzeczenia, które są możliwe do stwierdzenia bez konieczności prowadzenia bardziej złożonych rozumowań. Jedynie w takim wypadku możliwa jest kontrola prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji w postępowaniu kasacyjnym. Obciążenie go oczywistą i istotną wadą wskazuje, że usunięcie tego orzeczenia z obrotu leży w interesie publicznym – a tym samym, że może dojść do realizacji celu skargi kasacyjnej, jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia (tak np. Sąd Najwyższy w postanowieniach z dnia 10 kwietnia 2013 r., III CSK 67/13, nie publ. i z dnia 29 września 2017 r., V CSK 162/17, nie publ.). Skonfrontowanie zaskarżonego orzeczenia z uzasadnieniem wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, by spełniona została przesłanka oczywistej zasadności skargi, o której mowa wyżej. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania zostało ograniczone do konstatacji, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z uwagi na podniesione w jej podstawie zarzuty. Skarżący nie uwzględnił, że skarga kasacyjna winna być tak zredagowana i skonstruowana, by Sąd Najwyższy nie musiał poszukiwać w jej podstawach lub ich uzasadnieniu elementów kreatywnych skargi. Skarżący powinien był podać argumenty wykazujące, że rzeczywiście skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona i w czym – w jego ocenie – wyraża się ta „oczywistość”, a czego nie uczynił. Z uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika, że skarżący oczekuje w istocie od Sądu Najwyższego oceny podstaw skargi w ramach instytucji „przedsądu”, co jest niedopuszczalne. Nie jest natomiast rolą Sądu Najwyższego poszukiwanie za skarżącego argumentów przemawiających za przyjęciem skargi kasacyjnej do rozpoznania. Ponadto, skarżący nie uwzględnił, że w postępowaniu kasacyjnym niedopuszczalne jest kwestionowanie podstawy faktycznej zaskarżonego orzeczenia, ani przeprowadzonej przez Sąd meriti oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c. i 39813 § 3 k.p.c.). Powód zasady tej nie respektuje, czyniąc zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. podstawą skargi i upatrując oczywistej zasadności skargi w błędnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału 4 dowodowego, która doprowadziła Sądy obu instancji do wniosku, że pozwany nie ponosi odpowiedzialności za wady, które ujawniły się w izolacji natryskowej. W takim ujęciu skarżący powiela w istocie zarzuty zgłoszone w apelacji pomijając, że dotyczą one zagadnień usuwających się spod kontroli kasacyjnej. Z wiążącej Sąd Najwyższy podstawy faktycznej zaskarżonego orzeczenia wynika, że powód będąc profesjonalistą w dziedzinie robót budowlanych nie tylko dokonał wyboru piany użytej do wykonania izolacji natryskowej, ale mimo zwrócenia mu uwagi, że należy zachować odstęp czasowy między zakończeniem prac przez pozwanego a wylaniem betonu na pianę, polecił by kolejna ekipa przystąpiła do wykonywania prac. Nie ustalono natomiast, by piana użyta przez pozwanego do wykonywania prac nie nadawała się do izolacji tarasu i była przyczyną jego zapadnięcia. Stwierdzono jedynie, że została użyta poza zakresem zastosowania wskazanym w aprobacie technicznej, która w swej treści nie była jednoznaczna. U podstaw niemożności ustalenia czy rodzaj piany użytej do wykonania prac mógł być jedną z przyczyn ujawnienia wady w postaci obniżenia poziomu tarasu była odmowa przez skarżącego pobrania próbek piany z tarasu bezpośrednio po zgłoszeniu wady pozwanemu, a aktualnie wskutek upływu czasu badanie takie nie byłoby miarodajne do oceny piany wykonanej w 2012 r. Z treści zaskarżonego orzeczenia nie wynika również aby sądy meriti w sposób niewłaściwy określiły ciężar dowodu. Zgodnie bowiem z ugruntowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego to zamawiający chcąc skorzystać skutecznie z uprawnienia z tytułu rękojmi za wady dzieła, musi wykazać, że spełnione zostały przesłanki warunkujące powstanie tego uprawnienia (por. m.in. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2000 r., I CKN 301/00, OSNC 2001 nr 4, poz. 58, z dnia 17 czerwca 2009 r., IV CSK 71/09, OSP 2014 nr 3, poz. 32, z dnia 18 stycznia 2012 r., II CSK 213/11, OSNC-ZD 2013 nr 2, poz. 32, i z dnia 10 lipca 2014r., I CSK 560/13, nie publ.). Analiza zatem wniosku na tle podstaw skargi oraz motywów zaskarżonego orzeczenia, nie prowadzi do oceny, że Sąd Okręgowy ferując wyrok dopuścił się kardynalnych błędów, w stopniu przemawiającym za oczywistą zasadnością skargi. 5 Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 398²¹ k.p.c. i § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (jedn. tekst: Dz. U. z 2015, poz. 1800, ze zm.). aj