V CSK 113/18

Sygn. akt V CSK 113/18 POSTANOWIENIE Dnia 17 lipca 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa ,,B.” S.A. w W. przeciwko A.K. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 lipca 2018 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z dnia 7 listopada 2017 r., sygn. akt V ACa […]/15, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2) zasądza na rzecz pozwanego od powódki kwotę 2700,- (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. W przypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01 OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, nie publ.). Dla skutecznego natomiast powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania określone w art. 3989 § 1 k.p.c. mają charakter rozłączny, każda z nich ma charakter samoistny i powinna być wykazana przez skarżącego oddzielnie. Przedstawione zagadnienie dotyczące zależności odpowiedzialności za nie zgłoszenie w terminie wniosku o ogłoszenie upadłości od stwierdzenia poniesienia szkody przez wierzyciela, nie może być zakwalifikowane jako zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Skarżąca w łącznym uzasadnieniu nie wykazała bowiem, że ma ono poważny, uniwersalny i istotny charakter, wywołuje zasadnicze kontrowersje lub rozbieżne oceny prawne i nie zostało 3 dotychczas rozstrzygnięte, a jest to konieczne zarówno dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, jak i przyczyni się do rozwoju judykatury. Argumenty powołane w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej nie zawierają żadnych wywodów prawnych w odniesieniu do konkretnych przepisów prawa a stanowią wyłącznie przytoczenie okoliczności faktycznych związanych z objęciem przez pozwanego funkcji członka zarządu, wezwań spółki do zapłaty, przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego i daty zgłoszenia wniosku o upadłość oraz jednozdaniową prezentację jego własnego poglądu co do istnienia odpowiedzialności pozwanego na podstawie art. 299 k.s.h. Nie została w żaden sposób wykazana oczywista zasadność skargi kasacyjnej, bo skarżąca nie przytoczyła argumentów wskazujących, że zachodzi oczywistość uchybień w zakresie stosowania art. 382 i 328 § 2 w zw. z 391 § 1 k.p.c. i to uchybień o charakterze kwalifikowanym, wynikająca z treści samej skargi i widoczna prima facie. Skarżąca nie wskazuje, jakie konkretne dowody zostały pominięte przez Sąd drugiej instancji i na czym polega wadliwość uzasadnienia a ogranicza się jedynie do stwierdzenia, że zarzucane naruszenia doprowadziły do dokonania błędnej subsumcji i wykładni art. 299 k.s.h. Oczywista zasadność skargi zachodzi wówczas, gdy z argumentów przedstawionych we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, bez konieczności dokonywania pogłębionej analizy prawnej lub czynności procesowych sądu, wynika jaskrawa sprzeczność wyroku z przepisami prawa niepodlegającymi różnej wykładni i niepozostawiającymi sądowi swobody oceny albo z podstawowymi zasadami orzekania obowiązującymi w demokratycznym państwie prawa, a takich argumentów skarżąca nie przytoczyła. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 2 pkt 6 i 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015 r., poz. 1800 ze zm.). jw ał