V CSK 120/15

Sygn. akt V CSK 120/15 POSTANOWIENIE Dnia 24 września 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Irena Gromska-Szuster w sprawie z wniosku J. Z. przy uczestnictwie T. S.A. z siedzibą w K. o ustanowienie służebności przesyłu, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 września 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 11 grudnia 2014 r., sygn. akt II Ca 475/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 grudnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze oddalił apelację wnioskodawcy od postanowienia Sądu pierwszej instancji oddalającego wniosek o ustanowienie na nieruchomości wnioskodawcy odpłatnie służebności przesyłu na rzecz uczestnika postępowania T. S.A. w K.. Sądy obu instancji podzieliły zarzut uczestnika, iż doszło do nabycia przez niego takiej służebności w drodze zasiedzenia. W skardze kasacyjnej wnioskodawca, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, powołał przesłanki przedsądu przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. Jako istotne zagadnienie prawne wskazał potrzebę rozstrzygnięcia czy wobec wprowadzenia do kodeksu cywilnego z dniem 3 sierpnia 2008 r. w art. 3051 do 3054 służebności przesyłu, dopuszczalne jest nabycie w drodze zasiedzenia służebności odpowiadającej treści służebności przesyłu. Stwierdził także potrzebę wykładni art. 176 § 1 w zw. z art. 292 k.c. w zakresie dopuszczalności doliczenia przez przedsiębiorcę przesyłowego do okresu posiadania służebności przesyłu lub służebności gruntowej odpowiadającej treści służebności przesyłu, czasu posiadania służebności przez poprzednika prawnego będącego przedsiębiorstwem państwowym bądź przez Skarb Państwa. Oczywistą zasadność skargi kasacyjnej wnioskodawca uzasadnił dokonaniem przez Sąd drugiej instancji błędnej wykładni przepisów ustawy z dnia 29 września 1990 r. o wywłaszczeniu nieruchomości (jak się wydaje miało być o uwłaszczeniu nieruchomości) przez błędne uznanie, iż uwłaszczenie przedsiębiorstw państwowych nastąpiło z mocy samej ustawy z dniem 5 grudnia 1900 r. (jak się wydaje chodziło o 5 grudnia 1990 r.) i określenie przez to błędnie daty początku biegu zasiedzenie, jak również dokonaniem błędnej wykładni przepisów art. 7, art. 172 i art. 292 k.c. przez przyjęcie, że decydującym momentem do oceny dobrej wiary jest chwila objęcia rzeczy w posiadanie oraz pominięciem zarzutów apelacyjnych naruszenia art. 233 § 1 w zw. z art. 328 § 2 w zw. z art. 13 k.p.c. i art. 348-351 k.c. 3 Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zagadnienia wskazane przez skarżącego jako uzasadnienie pierwszej i drugiej przesłanki przedsądu wyjaśnione już zostały w orzecznictwie Sądu Najwyższego w tym między innymi w uchwale z dnia 22 maja 2013 r. III CZP 18/13 (OSNC 2013/12/139) oraz w orzeczeniach powołanych w jej uzasadnieniu. Nie wymagają zatem ponownego zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy ani w zakresie rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego ani w zakresie dokonania wykładni przepisu. Nie występuje też przesłanka przedsądu przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Skarżący nie wykazał bowiem, ani nawet nie twierdził, że w sprawie doszło do kwalifikowanego, oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy oraz że w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe. Sam zarzut naruszenia określonych przepisów prawa nie jest wystarczający, chodzi bowiem o naruszenie oczywiste i prowadzące do wydania oczywiście wadliwego rozstrzygnięcia, co skarżący powinien wykazać (porównaj między innymi postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2002 r. I PKN 34/01, OSNP 2004/6/100, z dnia 10 stycznia 2003 r. V CZ 187/02, OSNC 2004/3/49 i z dnia 11 stycznia 2008 r. I UK 285/07, niepubl.). Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu.