V CSK 125/20

Sygn. akt V CSK 125/20 POSTANOWIENIE Dnia 16 września 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kamil Zaradkiewicz w sprawie z wniosku M. G. przy uczestnictwie P. S.A. w K. o ustanowienie służebności przesyłu, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 września 2020 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w O. z dnia 14 października 2019 r., sygn. akt II Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od wnioskodawczyni na rzecz uczestniczki kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Postanowieniem z 14 października 2019 r. Sąd Okręgowy w O. w sprawie wniosku M. G. z udziałem P. S.A. w K. o ustanowienie służebności przesyłu na skutek apelacji uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z 20 października 2017 r. w pkt I zmienił zaskarżone orzeczenie w punkcie 1. i 2, w ten sposób, że wniosek oddalił, w pkt II oddalił zażalenie uczestnika postępowania P. S.A. w K. na orzeczenie o kosztach postępowania zawarte w punktach 3., 4., i 5, zaskarżonego orzeczenia, w pkt III zasądził od wnioskodawczyni M. G. na rzecz uczestnika postępowania P. S.A. w K. kwotę 40 zł (czterdzieści) zł tytułem zwrotu 2 opłaty sądowej od apelacji i kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu apelacyjnym, w pkt IV przyznał biegłej G. K. kwotę 453,46 zł tytułem wynagrodzenia za sporządzenie ustnej opinii uzupełniającej oraz kwotę 9,19 zł tytułem zwrotu wydatków, łącznie kwotę 462,65 zł powiększoną o należny podatek VAT w wysokości 106,41 zł, a ponadto V. nakazał ściągnąć od wnioskodawczym M. G. na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w O. kwotę 3.219,88 zł (trzy tysiące dwieście dziewiętnaście złotych i 88/100) tytułem wydatków na opinie biegłej pokryte tymczasowo z sum budżetowych Skarbu Państwa. Od powyższego postanowienia Sądu Okręgowego w O. skargę kasacyjną wywiodła wnioskodawczyni zaskarżając je w zakresie pkt. I, III i V i zarzucając mu naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 13 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. oraz w zw. z art. 328 § 2 k.p.c. (w brzmieniu obowiązującym do 6 listopada 2019 roku) w zw. z art. 227 k.p.c. oraz art. 233 § 1 k.p.c., a ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 292 k.c. w zw. z art. 285 § 1 k.c. w zw. z art, 172 k.c. oraz w zw. z 352 § 1 i 2 k.c. przez uznanie, że wnioskodawca posiadał służebność gruntową o treści odpowiadającej służebności przesyłu w okresie od 30 marca 1988 roku do 30 marca 2008 roku, co doprowadziło do zasiedzenia tej służebności w stosunku do nieruchomości objętej wnioskiem. Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia w pkt. I i oddalenie apelacji oraz zmianę jego rozstrzygnięć w odniesieniu do kosztów procesu (pkt. III i V) albo o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w O. i pozostawienie ternu Sądowi rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów wywołanych wniesieniem skargi kasacyjnej. Skarżąca we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazała, iż jest ona oczywiście uzasadniona. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Uczestniczka wniosła o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz o zasądzenie od Wnioskodawczyni na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 3 Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej skardze Wnioskodawczyni wskazała przesłankę oczywistej zasadności skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). W związku z tym należy przypomnieć podstawowe wymagania dotyczące wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej oraz jego uzasadnienia w odniesieniu do przesłanki oczywistej zasadności. Po pierwsze, należy wskazać przepis prawa, którego oczywistego naruszenia przy ferowaniu orzeczenia dopuścił się Sąd ad quem, czego w niniejszej sprawie Skarżąca nie uczyniła. Po drugie, konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Skarga jest oczywiście uzasadniona, jeżeli bez wątpliwości nastąpiły podnoszone w niej uchybienia lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia lub też podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesioną skargę. W niniejszej sprawie Skarżąca podejmuje w istocie polemikę z ustaleniami Sądu oraz dokonuje odmiennej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Tymczasem takie uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z powołaniem przesłanki oczywistej zasadności należy uznać za niewystarczające. Nie spełnia ono wymagań wynikających z treści powołanych powyżej przepisów oraz utrwalonych w bogatym orzecznictwie Sądu Najwyższego rudymentarnych standardów. W niniejszej sprawie nie wykazano w sposób oczywisty uchybienia przepisom postępowania o charakterze elementarnym, rażącego i widocznego prima facie, a tylko takie wypełniają wymaganie uznanie za spełnienie przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Nie można jednocześnie zapominać, że nie każde uchybienie 4 podnoszone przez skarżącego stanowi o spełnieniu przesłanki oczywistej zasadności. Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przesądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. oraz art. 39821 k.p.c. jw