V CSK 147/16

Sygn. akt V CSK 147/16 POSTANOWIENIE Dnia 12 października 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Iwona Koper w sprawie z powództwa T. M. i J. M. przeciwko B. K. i H. K. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 października 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanych od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 26 listopada 2015 r., sygn. akt II Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; zasądza od pozwanych solidarnie na rzecz powoda J. M. kwotę 2400 (dwa tysiące czterysta) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE W skardze kasacyjnej pozwanych od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 26 listopada 2015 r. oddalającego ich apelacje od wyroku Sądu Rejonowego w L. uwzględniającego powództwo o zapłatę skarżący uzasadniali wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania występowaniem przesłanek wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Wskazali, że w sprawie występuje zagadnienie prawne dotyczące kwestii czy interpretacja zapisów wzorca umowy, który został zastosowany dla zawarcia umowy pomiędzy stronami (przedsiębiorcą a konsumentem), w braku postanowień dotyczących wypowiedzenia umowy może prowadzić do wykładni, na mocy której dojdzie do obciążenia konsumenta na wypadek wypowiedzenia przez niego umowy obowiązkiem o charakterze abuzywnym. Oczywistą zasadność skargi wywodzili z naruszenia przepisów prawa w zakresie i w sposób określony w podstawach wniesionej skargi. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest kwalifikowanym środkiem prawnym, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a leżącymi w interesie powszechnym. Rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno służyć ochronie obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania, oraz zapewnieniu jednolitości orzecznictwa sądowego w takich sprawach, w których możliwe jest dokonanie zasadniczej wykładni przepisu prawa, mającej walor generalny i abstrakcyjny (post. SN z dnia 7 kwietnia 2009 r., II CSK 13/09, wyrok SN z dnia 23 lutego 2006 r. II CSK 126/05, post. SN z dnia 4 lutego 2000 r., nie publ.). Dlatego też przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wymaga, by przedstawione w niej zagadnienie prawne było istotne, co wyraża się w jego znaczeniu dla rozwoju prawa lub precedensowym charakterze. Zagadnienie prawne powinno pozostawać w związku z danym sporem i mieć znaczenie dla jego rozstrzygnięcia. 3 Uwzględniając to, sformułowane przez skarżących zagadnienie prawne przedstawia się, na tle podstaw wniesionej skargi i motywów zaskarżonego wyroku, w którym ustalone zostało, że do zawarcia spornej umowy doszło w drodze negocjacji, jako pozbawione cech zagadnienia istotnego w przyjętym rozumieniu, z uwagi na brak koniecznego związku ze spornym stosunkiem prawnym. Powołanie się w skardze kasacyjnej na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającej charakter oczywisty widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Skarga jest oczywiście uzasadniona, jeżeli bez wątpliwości nastąpiły podnoszone w niej uchybienia, lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia albo też podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesioną skargę. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie wniesionej skargi ze względu na tę przesłankę odwołujące się do argumentacji uzasadniającej przytoczone w niej podstawy nie daje podstaw do takiej oceny. W sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy w granicach zaskarżenia bierze pod rozwagę z urzędu. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., a w zakresie kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., orzekł jak w sentencji. jw