V CSK 150/18

Sygn. akt V CSK 150/18 POSTANOWIENIE Dnia 18 września 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Teresa Bielska-Sobkowicz w sprawie z wniosku J. M. przy uczestnictwie F. L. o zasiedzenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 września 2018 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 12 września 2017 r., sygn. akt III Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od skarżącego na rzecz wnioskodawcy 1350 (tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Uczestnik postępowania F. L. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 12 września 2017 r. (sygn. akt III Ca […]) uwzględniającego apelację wnioskodawcy J. M. od postanowienia Sądu Rejonowego w W. przez zmianę tego postanowienie i stwierdzenie nabycia przez zasiedzenie własności nieruchomości. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie. Skarżący, wnosząc o przyjęcie skargi do rozpoznania, powołał się na jej oczywistą zasadność. Wskazał, że orzeczenie zapadło z rażącym naruszeniem art. 336 i 710 k.c., ponieważ w świetle zebranych dowodów nie może budzić wątpliwości, że wnioskodawca nie był samoistnym posiadaczem przedmiotowej nieruchomości. 3 Powołanie się na oczywistą zasadność skargi wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka, bez konieczności głębszej analizy, sprzeczności wyroku z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Twierdzenie o oczywistej zasadności skargi zostało oparte na konstatacji, że w chwili śmierci właścicielki nieruchomości J. K. wnioskodawca wstąpił z mocy prawa w stosunek użyczenia nieruchomości z następcami prawnymi spadkodawczyni, wobec czego nie był samoistnym posiadaczem nieruchomości. Stosunek użyczenia nie musi jednak trwać w nieskończoność. W okolicznościach sprawy zostało wykazane, że wnioskodawca po śmierci właścicielki objął nieruchomość w samoistne posiadanie, władał nią przez 30 lat jak właściciel, zajmował się nią, płacił podatki, ponosił inne ciężary, zaś spadkobiercy J. K. nie wykazywali żadnego zainteresowania nieruchomością i nie czuli się jej właścicielami. Nie ulega wątpliwości, że możliwa jest zamiana posiadania zależnego w samoistne. Kwestia zaś, czy to nastąpiło, należy do sfery ustaleń faktycznych, dokonanych na podstawie materiału dowodowego. W toku postępowania skarżący nie obalił domniemania posiadania samoistnego. Argumenty przytoczone w skardze kasacyjnej nie mogły podważyć ustaleń i oceny prawnej dokonanej przez Sąd Okręgowy. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji. jw