V CSK 204/17

Sygn. akt V CSK 204/17 POSTANOWIENIE Dnia 17 października 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z powództwa A.Ł. przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej […] w W. o ustalenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 października 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt I ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z takim ukształtowaniem przesłanek dopuszczalności skargi kasacyjnej, cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia tychże przesłanek, które, w sposób nie budzący wątpliwości, mają charakter publicznoprawny i tylko one mogą stanowić podstawę 2 oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania; na tych bowiem jedynie przesłankach Sąd Najwyższy, na etapie tzw. przedsądu, może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Sąd Najwyższy rozpoznając skargę kasacyjną nie działa jako sąd trzeciej instancji, stąd też poza jego kognicją pozostają te procesowe i materialnoprawne wady rozstrzygnięcia, które zwykle decydują o powodzeniu zwykłego środka zaskarżenia, nie jest bowiem jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie. Powód wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., tj. potrzebę wykładni przepisów prawa wskazując, że takiej wykładni wymaga art. 83 ust. 9 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (jedn. tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 1222). W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, że skarga kasacyjna nie zawiera odrębnego uzasadnienia podstaw kasacyjnych i przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, mimo takiego obowiązku wynikającego z art. 3984 § 1 pkt 2 i z § 2 tego artykułu. Wolą ustawodawcy uzasadnienie podstaw skargi (art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.) oraz uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania (art. 3984 § 2 k.p.c.) powinny być w skardze przedstawione oddzielnie, stanowią bowiem odrębne i niezależne elementy skargi, a to z uwagi na odmienną funkcję jaką pełnią w sposobie zaskarżania prawomocnych orzeczeń, choć nie można wykluczyć, że podniesione w nich argumenty będą się częściowo powtarzać (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52; z dnia 3 grudnia 2003 r., I CK 421/03, Prok. i Pr. 2004, nr 2, poz. 38). Nie jest zatem rzeczą Sądu Najwyższego poszukiwanie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentów powołanych dla wykazania istnienia wskazanych przez skarżącego przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania i powołanych dla uzasadnienia podstaw skargi. Niezależnie od powyższego wymaga przypomnienia, że zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem Sądu Najwyższego, potrzeba wykładni 3 przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości ma miejsce wówczas, gdy co do konkretnego przepisu prawnego brak jednolitej lub utrwalonej judykatury, zwłaszcza judykatury Sądu Najwyższego albo też przyjęta i dominująca wykładnia jest oczywiście błędna lub kontrowersyjna. W związku z tym skarżący powinien wykazać w wyczerpującym wywodzie prawnym rzeczywiste wątpliwości jakie dany przepis w toku stosowania przez sądy wywołuje, a jeżeli podlega on różnej wykładni, rzeczą skarżącego jest wykazanie tego, chociażby przez powołanie konkretnych orzeczeń. Wątpliwości zaprezentowane w skardze kasacyjnej ograniczają się do wątpliwości własnych skarżącego, co do zasady prezentuje on bowiem, odmienne od zajętego przez Sąd Apelacyjny, stanowisko, że powołany przepis stanowiąc o „większości ogólnej liczby członków uczestniczących w walnym zgromadzeniu” ma na uwadze - lub też, że tak powinien być wykładany - tych wszystkich, którzy zgłosili się na zgromadzenie a nie tych, którzy aktywnie, czyli przez akt glosowania, w tym zgromadzeniu uczestniczyli. Jeżeli nawet powołany przepis mógłby budzić sugerowane przez skarżącego wątpliwości, to nie ma podstawy do przyjęcia skargi kasacyjnej z tej przyczyny do merytorycznego rozpoznania, ponieważ sam skarżący na stronie trzeciej skargi kasacyjnej (akapit drugi od góry) wskazuje, że jego zdaniem, członkami uczestniczącymi w walnym zgromadzeniu są wszyscy członkowie obecni na tym zgromadzeniu, którzy wzięli udział w głosowaniu. Wzięcie udziału w głosowaniu oznacza oddanie głosu, akt głosowania. Biorąc pod uwagę, że z ustaleń sądów wynikało, iż w toku walnego zgromadzenia akt głosowania członków dotyczący kwestionowanej przez powoda uchwały ograniczył się do oddania tylko głosów „za” i głosów „przeciw”, wszelkie rozważania co do ilości i znaczenia ewentualnych głosów wstrzymujących się, co do których brak udokumentowania, że takie oddano, są dla rozstrzygnięcia sprawy bez znaczenia. W tej sytuacji należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w związku z § 8 ust. 1 pkt 1 w związku z § 10 ust. 1 pkt 2 i § 20 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804) w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1667). aj