V CSK 236/15

Sygn. akt V CSK 236/15 POSTANOWIENIE Dnia 6 listopada 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z wniosku M. B. przy uczestnictwie B. K., R. K. i J. P. o zniesienie współwłasności, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 listopada 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestników postępowania B. K. i R. K. od postanowienia Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt II Ca 525/14, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) oddala wniosek wnioskodawczyni o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 2 Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla. Uczestnicy postępowania B. i R. K. uzasadnili wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, sprowadzającego się do pytania: czy sąd jest uprawniony do zastąpienia potwierdzenia biegłego o aktualności wyceny nieruchomości po upływie ustawowego terminu jej wykorzystania w sprawie oświadczeniem uczestnika postępowania lub jego pełnomocnika. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy zagadnienie nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa. Wskazana przez uczestników we wniosku kwestia nie może być uznana za zagadnienie tego rodzaju. Nie miała ona w sprawie znaczenia ze względu na wyrażenie przez pełnomocnika uczestników zgody na ustalenie wartości działki na podstawie wyceny dokonanej przez biegłego T. G. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął na podstawie art. 520 § 1 k.p.c.