V CSK 316/20

Sygn. akt V CSK 316/20 POSTANOWIENIE Dnia 9 grudnia 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek w sprawie z powództwa D. B. przeciwko S. S.A. w W. z udziałem interwenienta ubocznego J. T. o stwierdzenie nieważności ewentualnie uchylenie uchwały, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 grudnia 2020 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 10 marca 2020 r., sygn. akt I AGa (...), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 810,- (osiemset dziesięć) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Powód D. B. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 10 marca 2020 r., oddalającego jego apelację od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 7 grudnia 2018 r., którym oddalono powództwo przeciwko S. S.A. z siedzibą w W. o stwierdzenie nieważności ewentualnie uchylenie uchwały. Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. - skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył: 2 W niniejszej skardze dostrzeżono istotne zagadnienie prawne, sprowadzające się do potrzeby wyjaśnienia, czy art. 509 § 3 k.s.h. obejmuje także uchybienia popełnione w fazie przygotowawczej uchwały. Z tych samych faktów skarżący wywodzi oczywistą zasadność skargi. Jego zdaniem o wydaniu oczywiście nieprawidłowego wyroku przesądziło niedostrzeżenie przez Sąd związku pomiędzy sporządzeniem nierzetelnej dokumentacji finansowej na etapie projektowania uchwały a sprzecznością zaskarżonej uchwały z prawem. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) powinno spełniać wymagania stawiane zagadnieniu prawnemu przedstawianemu Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji w razie powstania poważnych wątpliwości (art. 390 § 1 k.p.c. - zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13, z dnia 14 września 2012 r., I UK 218/12 - nie publ.), których nie można rozwiązać za pomocą powszechnie przyjętych reguł wykładni prawa (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2015 r., III CZP 16/15, z dnia 24 października 2012 r., I PK 129/12 - nie publ.). Wspomniane wątpliwości muszą znajdować się w związku przyczynowym z rozstrzygnięciem sprawy (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2014 r., III CZP 79/14, BSN 2014, nr 11, s. 7), który powinien wynikać z uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2013 r., III CZP 71/13, nie publ.). Istotne zagadnienie prawne należy bowiem postawić w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by mogło być rozpatrywane w oderwaniu od konkretnego stanu faktycznego, a wątpliwości z nim związane muszą mieć charakter wyłącznie prawny, czyli nie mogą obejmować elementów stanu faktycznego sprawy (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2012 r., III CZP 14/12, z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14 - nie publ.). Niniejsze zagadnienie nie spełnia wymagań stawianych istotnemu zagadnieniu prawnemu jako przyczynie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Nie dotyczy ono bowiem kwestii prawa, lecz odnosi się do ocen stanu 3 faktycznego. Sądy rozpoznające sprawę nie odrzuciły bowiem a limine możliwości, by nieprawidłowości związane z przygotowywaniem zaskarżonej uchwały uzasadniały zastosowanie art. 509 § 3 k.s.h. Przeciwnie, przewidując taką możliwość, czyniły starania, by zinterpretować nieprecyzyjne twierdzenia powoda w sposób pozwalający na dokonanie ich oceny według przesłanek wynikających z tego przepisu. Powód jednak nie sprostał wymaganiu wykazania tych okoliczności, a także ich wpływu na wadliwość samej uchwały oraz nie wykazał faktu naruszenia jego interesu. Kwestie wykazania poszczególnych elementów stanu faktycznego należą natomiast do sfery faktu, a nie prawa. Sąd Najwyższy zaś nie ingeruje w tę sferę na mocy art. 3983 § 3 k.p.c. Z tego ostatniego względu nie mogły się ostać również twierdzenia powoda dążące do wykazania oczywistej zasadności skargi. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c., o kosztach postępowania kasacyjnego orzekł zaś na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 8 pkt 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października w sprawie opłat za czynności radców prawnych. jw