V CSK 377/19

Sygn. akt V CSK 377/19 POSTANOWIENIE Dnia 23 stycznia 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z wniosku P. S.A. w W., Syndyka Masy Upadłości S. Sp. z o.o. spółki komandytowej w P. (…) przy uczestnictwie H. W. o orzeczenie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 stycznia 2020 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 12 października 2018 r., sygn. akt X Ga (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od uczestników postępowania na rzecz wnioskodawczyni P. Spółki Akcyjnej w W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie uczestnik postępowania wniósł skargę kasacyjną, a dla uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołał się na oczywistą zasadność skargi. Brak wyraźnego uzasadnienia tego wniosku, więc nie jest do końca jasne, na czym 2 ta oczywista zasadność miałaby polegać. Jak się wydaje, zarzuca się oczywiste naruszenie zadań sądu II instancji, co doprowadziło do naruszenia art. 373 § 2 p.u. Tymczasem w tej sprawie sąd przeprowadził ustalenia, wskazał też, jak przebiegało jego rozumowanie, a ani wykładni prawa, ani jego zastosowaniu nie można postawić zarzutu oczywistej nieprawidłowości. Skarga kasacyjna nie zawiera też klarownego wywodu, który by za tym przemawiał – w zasadzie zawiera wyłącznie uzasadnienie zarzutów kasacyjnych, co stanowi nic więcej niż polemikę z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. aj