V CSK 385/13

WyrokIzba Cywilna2014-04-09

Skład orzekający: Grzegorz Misiurek

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy w kontekście art. 12 ust. 1 pkt 1 Prawa prasowego, kompilacja wypowiedzi osób reprezentujących różne podmioty prawa handlowego, pochodzących z różnych sytuacji i wypowiedzianych na inne potrzeby niż te związane z konkretnym materiałem prasowym, może być zakwalifikowana jako działanie mieszczące się w granicach rzetelności i staranności dziennikarskiej?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, uznając, że sformułowane przez skarżącego zagadnienie prawne nie stanowi istnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Skarżący próbował w istocie dokonać weryfikacji ustaleń faktycznych poczynionych przez sądy niższych instancji, co jest niedopuszczalne na gruncie art. 3983 § 3 k.p.c.
Stan faktyczny
Powództwo dotyczyło ochrony dóbr osobistych i zapłaty. Strona powodowa wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego. Skarżący upatrywał przesłanki uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania w istnieniu istotnego zagadnienia prawnego związanego z rzetelnością i starannością dziennikarską przy kompilowaniu wypowiedzi.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt V CSK 385/13 POSTANOWIENIE Dnia 9 kwietnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z powództwa P. Spółki Akcyjnej w W. przeciwko […] R. […] Spółka Akcyjna w W. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 kwietnia 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżący upatrywał przesłanki uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania w istnieniu istotnego zagadnienia prawnego, ujętego w pytaniu: „czy z punktu widzenia dokonywania ocen na gruncie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo prasowe można zakwalifikować jako działanie mieszczące się w granicach rzetelności i staranności dziennikarskiej dokonywanie dowolnych kompilacji wypowiedzi osób reprezentujących różne podmioty prawa handlowego, wskazane w materiałach prasowych, a rozpowszechnione i wypowiedziane w zupełnie innych sytuacjach i na inne potrzeby niż konkretny materiał prasowy, w którym zostały wykorzystane". Przez istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., należy rozumieć problem o charakterze prawnym, powstały na tle konkretnego przepisu prawa, mający charakter rzeczywisty w tym znaczeniu, że jego rozwiązanie stwarza realne i poważne trudności. Problem ten musi mieć jednocześnie charakter uniwersalny, tzn. jego rozwiązanie powinno służyć rozstrzyganiu innych podobnych spraw. Jednocześnie, chodzi o problem, którego wyjaśnienie byłoby konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy, a więc pozostający w związku z podstawami skargi, wiążącym Sąd Najwyższy, a ustalonym przez sąd drugiej instancji, stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.) oraz w związku z podstawą prawną zaskarżonego wyroku. Zatem zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego istotne zagadnienie prawne, jeżeli miałoby stanowić przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania po myśli art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., powinno występować w rozpoznawanej sprawie (por. postanowienia: z dnia 21 maja 2013 r., IV CSK 53/13, nie publ. oraz z dnia 3 lutego 2012 r. II UK 271/11, nie publ.). 3 W sprawie niniejszej skarżący za pomocą sformułowanego zagadnienia próbuje w istocie dokonać weryfikacji ustaleń faktycznych poczynionych przez Sądy pierwszej i drugiej instancji, a zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Z powyższych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989§ 2 k.p.c.). [aw]

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 3989 § 1 KPCart. 12 ust. 1art. 3989 § 1 pkt 1 KPCart. 39813 § 2 KPCart. 3983 § 3 KPCart. 3989§ 2 KPC§ 1§ 1 pkt 1§ 2§ 3

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 16.07.2026. · PDF źródłowy