V CSK 42/16

WyrokIzba Cywilna2016-06-23

Skład orzekający: Zbigniew Kwaśniewski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga kasacyjna może zostać przyjęta do rozpoznania, jeśli jej uzasadnienie nie spełnia wymogów formalnych lub nie wykazuje istnienia istotnego zagadnienia prawnego?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, gdy wnioskodawca powołuje się na oczywistą zasadność skargi, ale nie przedstawia argumentów na rzecz jej ewidentności, co nie spełnia wymogów formalnych. Ponadto, skarga nie może zostać przyjęta, jeśli jej wnioski dotyczą próby wyjaśniania faktów i dokonywania ich oceny prawnej, zamiast wykazywania istnienia istotnego zagadnienia prawnego.
Stan faktyczny
Wnioskodawczyni i uczestnik postępowania wnieśli skargi kasacyjne od postanowienia Sądu Okręgowego w Legnicy w sprawie o podział majątku wspólnego. Skarga wnioskodawczyni opierała się na zarzucie oczywistej zasadności, ale nie przedstawiła wystarczających argumentów. Skarga uczestnika postępowania nie wykazała istnienia istotnego zagadnienia prawnego, skupiając się na wyjaśnianiu faktów.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia obu skarg kasacyjnych do rozpoznania i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt V CSK 42/16 POSTANOWIENIE Dnia 23 czerwca 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z wniosku A. T. przy uczestnictwie S. B. o podział majątku wspólnego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 czerwca 2016 r., na skutek skarg kasacyjnych wnioskodawczyni oraz uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt II Ca 891/14, 1) odmawia przyjęcia obu skarg kasacyjnych do rozpoznania; 2) orzeka, że wnioskodawczyni i uczestnik postępowania ponoszą koszty postępowania kasacyjnego związane ze swym udziałem w tym postępowaniu. UZASADNIENIE W niniejszej sprawie o podział majątku wspólnego skargi kasacyjne zostały wniesione przez wnioskodawczynię i uczestnika postępowania. W skardze kasacyjnej wnioskodawczyni powołano się na oczywistą zasadność skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), poprzestając na odwołaniu się (s. 3 i 4) do wcześniej wymienionych zarzutów w ramach podstaw kasacyjnych, z pominięciem argumentów na rzecz twierdzenia o „oczywistej” (a więc ewidentnej, nie budzącej żadnych wątpliwości, widocznej bez potrzeby bliższej analizy) zasadności skargi. Takie uzasadnienie wniosku nie odpowiada wymaganiu, 2 o którym mowa w art. 3984 § 2 k.p.c., a więc nie może stanowić podstawy przyjęcia skargi do rozpoznania. Natomiast wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, zawarty w skardze kasacyjnej uczestnika postępowania, nie dowodzi wykazania wystąpienia istotnego zagadnienia prawnego, ponieważ dwa rozbudowane pytania na s. 3 skargi, a uzasadnione na s. 9-10 skargi, polegają na próbie wyjaśniania faktów i dokonywania ich oceny prawnej, co nie jest równoznaczne z wykazaniem wystąpienia istotnego zagadnienia prawnego. Z omówionych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia obu skarg kasacyjnych do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 1 k.p.c. aj

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 3989 § 1 pkt 4 KPCart. 3984 § 2 KPCart. 3989 § 2 KPCart. 13 § 2 KPCart. 520 § 1 KPC§ 1 pkt 4§ 2§ 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 25.07.2026. · PDF źródłowy