V CSK 459/15

Sygn. akt V CSK 459/15 POSTANOWIENIE Dnia 18 lutego 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Teresa Bielska-Sobkowicz w sprawie z wniosku J. F. przy uczestnictwie M. M. o wpis w księdze wieczystej prawa własności, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 lutego 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 24 lutego 2015 r., sygn. akt III Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE W związku ze skargą kasacyjną wnioskodawcy J. F. od postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 24 lutego 2015 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo 2 jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na przesłankach uregulowanych w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. Przesłanki te nie zostały spełnione. W skardze kasacyjnej nie sformułowano żadnego zagadnienia prawnego ani nie wyjaśniono potrzeby wykładni przepisów prawnych. Treść wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazuje, że skarżący w istocie powołał się na przesłankę oczywistej zasadności skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), zarzucając Sądowi Okręgowemu naruszenie zasady nemo plus iuris in alium transfere potest quam ipse habet. Powołanie przesłanki oczywistej zasadności skargi wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka, bez konieczności głębszej analizy, sprzeczności wyroku z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni. Skarżący, uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, nawiązał do art. 6268 § 1, 2 i 3 k.p.c., art. 62613 § 2 k.p.c., art. 6269 k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 328 § 2 k.p.c. i art. 382 k.p.c., a także do art. 3 ust. 1 i art. 10 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 707 z późn. zm.), które w okolicznościach niniejszej sprawy wiążą się z problemem badania nieważności czynności prawnych w postępowaniu wieczystoksięgowym. Przedstawiona argumentacja nie przemawia ani za możliwością wystąpienia odmiennych ocen takiego problemu prawnego, ani za wątpliwościami interpretacyjnymi i jest wynikiem błędnego rozumienia zakresu kognicji sądu wieczystoksięgowego. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśnione zostało, że sąd wieczystoksięgowy obowiązany jest dokonać wpisu zgodnie z wnioskiem, jeżeli złożone dokumenty i treść księgi wieczystej nie wywołują wątpliwości skutkujących uznaniem nieważności czynności prawnej (zob.m.in. postanowienie z dnia 16 sierpnia 2009 r., I CSK 497/08). Wątpliwości 3 takich nie nasuwała treść czynności prawnej zdziałanej przez E. F.. Wątpliwości dotyczące zgodności treści księgi z rzeczywistym stanem prawnym ujawniły się dopiero w związku z postanowieniem o zmianie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, wydanym kilka lat później. Istniejący w księdze wieczystej wpis nie jest dotknięty podlegającą sprostowaniu usterką, lecz wadą prawną, skutkującą niezgodnością treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Ważność czynności prawnej może być zatem podważona jedynie w drodze procesu i dopiero wydane w jego wyniku orzeczenie będzie stanowiło podstawę do zmiany istniejącego w księdze wpisu prawa własności (art. 10 u.k.w.h.). Wobec powyższego, uznając skargę kasacyjną za oczywiście bezzasadną, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. [l.n]