V CSK 469/13

Sygn. akt V CSK 469/13 POSTANOWIENIE Dnia 8 maja 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa K. K. i M. T.-K. przeciwko P. […] w L. o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 maja 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Sąd Najwyższy ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, a cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. W wypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w punkcie pierwszym tego artykułu należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01 OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, niepubl.). Odwołanie się do przesłanki opisanej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (zob. m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, niepubl.). Dla skutecznego natomiast powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Brak podstaw do przyjęcia, że przedstawione zagadnienie prawne, czy moc wiążąca prawomocnego wyroku ogranicza się do sentencji, czy obejmuje również uzasadnienie wyroku, nosi cechę nowości i istotności a powołana w tym zakresie potrzeba wykładni art. 365 k.c. wskazuje ma kwalifikowane wątpliwości interpretacyjne, zwłaszcza że na tle stanu faktycznego sprawy rozważania muszą być ograniczone do mocy wiążącej wyroku oddalającego powództwo. W świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego, wynikające z tego przepisu związanie orzeczeniem w innej sprawie wyraża nakaz przyjmowania przez podmioty w nim określone, że stan prawny przedstawia się tak, jak to wynika 3 z sentencji orzeczenia. Moc wiążąca odnosi się do treści sentencji, a nie uzasadnienia z tym, że w wypadku konieczności ustalenia jej zakresu – np. w wypadku wyroku oddalającego powództwo, motywy zawarte w uzasadnieniu mogą mieć znaczenie, w niezbędnym zakresie, dla ustalenia granic prawomocności materialnej (wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2011 r., III SK 5/11, OSNP z 2012 r., nr 19 – 20, poz. 253, z dnia 29 września 2011 r., IV CSK 652/10, nie publ.). Skarga kasacyjna nie jest w tym zakresie oczywiście uzasadniona, jak również w zakresie wskazanego naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego. Powód był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, a więc prowadzenie rozprawy pod jego usprawiedliwioną nieobecność nie naruszało art. 214 k.p.c., zaś niemożność osobistego przedstawienia stanowiska merytorycznego nie pozbawiała go możności obrony praw, skoro mógł to uczynić pełnomocnik. Twierdzenia o naruszeniu przytoczonych przepisów prawa wekslowego i kodeksu cywilnego pomijają ustalenia Sądów obu instancji, że umowa przelewu dotyczyła wierzytelności wymienionej w nakazie zapłaty, którego podstawą było zobowiązanie wekslowe pozwanych. W konsekwencji, mając na uwadze uzasadnienie wniosku o przyjęcie do rozpoznania skargi pozwanego na tle motywów zaskarżonego wyroku stwierdzić należy brak podstaw do przyjęcia, że nastąpiła kwalifikowana postać naruszenia przepisów procesowego mająca charakter oczywisty, widoczny prima facie. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego nie orzeczono, bowiem wniosek pozwanej o ich zasądzenie nie dotyczy etapu przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. [aw]