V CSK 482/15

Sygn. akt V CSK 482/15 POSTANOWIENIE Dnia 24 lutego 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z powództwa W. K. przeciwko E. B. i J. S. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 lutego 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanych od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza solidarnie od pozwanych na rzecz powoda kwotę 1800 zł (jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze szczególnym, co potwierdza przepis art. 3981 § 1 i § 2 k.p.c. oraz reprezentatywne piśmiennictwo. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto gdy zachodzi nieważność postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przytoczone przesłanki ustawowe stanowią więc obligatoryjny i nieodzowny element oceny w tym stadium postępowania kasacyjnego. Badanie ich na 2 podstawie i w zakresie, przedstawionego w skardze kasacyjnej na s. 3 wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania doprowadziło Sąd Najwyższy do konkluzji, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. Nie jest wykazaniem wystąpienia istotnego zagadnienia prawnego sformułowanie na s. 3 trzech pytań, zmierzających w istocie do uzyskania wykładni przepisów art. 871 k.c. Tymczasem potrzeba dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni przepisów jest odrębną od wystąpienia istotnego zagadnienia prawnego przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i to obwarowaną dodatkowymi wymogami (v. art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.). Tych odrębnych ustawowych przesłanek nie należy więc ze sobą utożsamiać. Z kolei zarzut nieważności postępowania przez Sądem I instancji nie jest objęty przesłanką z art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c., dotyczącą postępowania apelacyjnego. Wobec powyższego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, działając na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., art. 99 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 6 w zw. z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. 2013, poz. 490), stosowanego z mocy § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. 2015 r. poz. 1804). l.n