V CSK 489/15

Sygn. akt V CSK 489/15 POSTANOWIENIE Dnia 25 lutego 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Teresa Bielska-Sobkowicz w sprawie z powództwa małoletniego W. M., reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego matkę A. M. przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń i Reasekuracji […] S. A. w W o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 lutego 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania 2) nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE W związku ze skargą kasacyjną powoda małoletniego W. M. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego matkę A. M. od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 31 marca 2015 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć 2 rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przesłanka ta nie została spełniona. Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka, bez konieczności głębszej analizy, sprzeczności wyroku z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni (por. m. in.: postanowienie SN z dnia 8 marca 2002 r., sygn. akt I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; postanowienie SN z dnia 10 stycznia 2003 r., sygn. akt V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Skarżący oczywistą zasadność skargi kasacyjnej odniósł do „uchybień procesowych w zakresie ustalania faktów na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego”, przyjęcia 90% przyczynienia się poszkodowanego powoda do zdarzenia (powołując się na art. 362 k.c., art. 426 k.c., art. 361 k.c. i art. 462 k.c.), a także wskazał, że nie została zrealizowana zarówno funkcja rozpoznawcza jak i kontrolna Sądu drugiej instancji. Nie przedstawił natomiast takich argumentów, które wskazywałyby na rażące naruszenie prawa w ustalonym w sprawie stanie faktycznym. Uzasadnienie wniosku opiera się w istocie na kwestionowaniu ustaleń, podczas gdy Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.). Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania jest ogólnikowe, pozbawione argumentacji jurydycznej i wręcz opiera się na błędnych założeniach (podnoszone przyczynienie 3 się powoda przyjął ubezpieczyciel w postępowaniu likwidacyjnym, zaś w postępowaniu sądowym jednoznacznie ustalono, że wyłączną przyczyną zdarzenia było zachowanie powoda, a kierujący pojazdem nie miał możliwości uniknięcia wypadku). Wobec powyższego i w braku innych przyczyn przyjęcia skargi do rozpoznania, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c. l.n