V CSK 515/14

Sygn. akt V CSK 515/14 POSTANOWIENIE Dnia 20 marca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z powództwa K. T. przeciwko H. D. i B. D. o ustalenie nieważności aktu notarialnego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 marca 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanych od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od pozwanych na rzecz powoda kwotę 1.800 (tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżący oparli wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania na przesłance określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Przez istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., należy rozumieć problem o charakterze prawnym, powstały na tle konkretnego przepisu prawa, mający charakter rzeczywisty w tym znaczeniu, że jego rozwiązanie stwarza realne i poważne trudności. Problem ten musi mieć jednocześnie charakter uniwersalny, przez co należy rozumieć, że jego rozwiązanie powinno służyć rozstrzyganiu innych podobnych spraw. Chodzi przy tym o problem, którego wyjaśnienie jest konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy, a więc pozostający w związku z podstawami skargi oraz z wiążącym Sąd Najwyższy, a ustalonym przez sąd drugiej instancji, stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.), i także w związku z podstawą prawną stanowiącą podstawę wydania zaskarżonego wyroku. Aby istotne zagadnienie prawne mogłoby stanowić przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zgodnie z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., powinno wyniknąć w rozpoznawanej sprawie (por. postanowienia SN z dnia 21 maja 2013 r., IV CSK 53/13 oraz z dnia 3 lutego 2012 r. II UK 271/11 - nie publ.). Skarżący wskazali na występowanie dwóch zagadnień prawnych ujętych w pytaniach: 1) Czy w sytuacji, gdy dokument pełnomocnictwa udzielonego profesjonalnemu pełnomocnikowi posiada formę pisemną i zawiera szczegółowo określony zakres umocowania pełnomocnika, jest dopuszczalny dowód z przesłuchania strony udzielającej pełnomocnictwa czy też świadków na okoliczność, iż pełnomocnictwo zawierało jeszcze inne, niewymienione 3 w nim czynności, czy też w świetle przepisów art. 74 § 2 in fine k.c., jak również art. 247 k.p.c. dowód ten jest niedopuszczalny? 2) Czy domniemanie zgodności oświadczeń woli zawartych w aktach notarialnych dotyczących w szczególności przedmiotu umowy oraz ceny – z wolą stron tych aktów, wynikające z art. 94 § 1 ustawy - Prawo o notariacie może zostać obalone zeznaniami świadków, czy też dowód z zeznań świadków na okoliczność rzeczywistej woli jednej ze stron aktu notarialnego stanowi naruszenie zakazu wynikającego z przepisu art. 247 k.p.c.? Obydwa przytoczone zagadnienia nie spełniają jednak wymagań przewidzianych dla uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem utrwalonym w judykaturze, sformułowanie zagadnienia prawnego powinno zawierać wywiedzenie i uzasadnienie występującego w sprawie problemu prawnego w sposób zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c., a ograniczenie się do pytania nie jest wystarczającym określeniem zagadnienia prawnego, jeżeli zostało przedstawione bez właściwego odniesienia się do problemów interpretacyjnych przepisów, na tle których ono wynikło (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2008 r., I UK 332/07; z dnia 9 lutego 2011 r., III SK 41/10 - nie publ.). Z tych względów Sąd Najwyższy uznał, że przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zostały spełnione i orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). [l.n]