V CSK 541/15

Sygn. akt V CSK 541/15 POSTANOWIENIE Dnia 9 marca 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa E. B. przeciwko J. Sp. z o.o. w J. o zapłatę , na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 marca 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 8 października 2014 r., sygn. akt II Ca […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Powódka E. B. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 8 października 2014 r. wydanego w sprawie przeciwko J. Sp. z o.o. w J. o zapłatę. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art 3989 § 1 k.p.c.). Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko wtedy, gdy skarżący powoła i uzasadni 2 istnienie przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach może zostać oparte rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Uzasadnienie wniosku powódki o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie odpowiada żadnej przesłance określonej w art. 3989 § 1 k.p.c. Tak należy ocenić wskazany w skardze jedyny argument mający usprawiedliwiać jej przyjęcie do rozpoznania tj.: „...konieczność rozpatrzenia przez Wysoki Sąd naruszenia przepisów prawa procesowego, zwłaszcza art. 233 § 1 w zw. z art. 391 oraz art. 378 § 1 i art. 382 k.p.c. ...". Niezależnie od powyższego zauważyć trzeba, że najczęściej wymieniany zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., z uwagi na zakaz przewidziany w art. 3983 § 3 k.p.c. nie może stanowić uzasadnionej podstawy skargi kasacyjnej, ani samodzielnie, ani w powiązaniu z innymi artykułami (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2015 r., I CSK 478/15, niepubl.). Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego, jak w sentencji pkt 2, na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i 39821 k.p.c. oraz § 6 pkt 6, § 13 ust 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461; zm. : Dz. U. z 2015 r. poz. 616). l.n