V CSK 542/16

Sygn. akt V CSK 542/16 POSTANOWIENIE Dnia 28 marca 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa Z. sp. z o.o. w K. przeciwko A. w W. o ustalenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 marca 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 22 marca 2016 r., sygn. akt X Ga (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Strona skarżąca opiera wniosek o przyjęcie skargi na potrzebie wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżność (art. 189 k.p.c.) oraz oczywistej zasadności skargi. 2 Stanowiska tego nie sposób jednak podzielić. Po pierwsze rozbieżność orzecznictwa powinna być we wniosku skarżącej wykazana. Nie można zaś mówić o rozbieżności w sytuacji, w której chodzi o dwa orzeczenia sądów powszechnych, zapadłe w podobnych stanach faktycznych, jeśli tylko jeden z nich jest prawomocny. Jak wskazuje skarżąca w jednej ze spraw doszło do uchylenia wyroku Sądu Rejonowego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Ze względu na niezakończenie tego postępowania nie można mówić o zaistniałej już rozbieżności w orzecznictwie. Po drugie skarżąca wskazuje, ze wadliwe było oddalenie jej powództwa o ustalenie, gdyż odmiennie niż w toczącej się sprawie o zasądzenie z powództwa strony przeciwnej, w tej sprawie wyrok ustalający miałby dalej idące skuterki prawne. W skardze próżno jednak szukać wykazania lub choćby powołania się na to, jakie dalej idące skutki prawne rodziłby wyrok ustalający niż, gdyby powódka podniosła te same okoliczności w ramach zarzutu w sprawie o zasądzenie. Ogólnikowe i przykładowe wskazanie, że strona skarżąca miałaby określone uprawnienia z tytułu umowy dzierżawy (np. do pobierania pożytków) nie mogą być wystarczające, gdyż jeśli strona uznaje, że prawa takie jej są należne ma prawo je realizować w drodze samodzielnego powództwa o zasądzenie. Wniosek taki wynika wprost z uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego z 2 lipca 2015 r., V CSK 640/14, LEX nr 1766003, na który powołuje się skarżąca. Z analizy treści skargi nie wynika także, aby była ona w sposób oczywisty uzasadniona. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario). O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. aj