V CSK 581/16

Sygn. akt V CSK 581/16 POSTANOWIENIE Dnia 26 kwietnia 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Agnieszka Piotrowska w sprawie z powództwa […] I. […] S.A. w S. przeciwko Skarbowi Państwa-Wojewodzie […] o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 kwietnia 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od pozwanego na rzecz powoda koszty postępowania kasacyjnego w kwocie 3600 ( trzy tysiące sześćset) złotych. 2 UZASADNIENIE W związku ze skargą kasacyjną pozwanego Skarbu Państwa Wojewody […] od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] należy podnieść, co następuje: Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji silnie nacechowanym pierwiastkiem publicznoprawnym, a jej rolą nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających ewentualne uchybienia, ponieważ tę funkcję realizują zwyczajne środki zaskarżenia i skarga o wznowienie postępowania. Skarga kasacyjna służy ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój jurysprudencji i prawa pozytywnego oraz eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem. Taka konstrukcja i rola skargi kasacyjnej powoduje konieczność poddania jej kontroli wstępnej pod kątem spełniania kryteriów kwalifikujących do przedstawienia skargi Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania. Stosownie do 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Oparcie wniosku na oczywistej zasadności skargi wymaga wykazania przez skarżącego niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka (prima facie), bez konieczności pogłębionej analizy, sprzeczności wykładni lub zastosowania prawa materialnego lub procesowego z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, nie publ., z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, 3 nie publ., z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, nie publ., z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, nie publ. oraz z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, nie publ.). W ocenie skarżącego wskazana przyczyna kasacyjna przejawia się w oczywistym naruszeniu art. 361 § 2 k.c. przez odstąpienie od zastosowania zasady wyrównania korzyści z uszczerbkiem wskazanej w wydanym uprzednio w niniejszej sprawie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2016 r., V CSK 264/15. Jednakże wskazana kwalifikowana wadliwość zaskarżonego wyroku nie zachodzi, skoro Sąd Apelacyjny, podzielając przedstawiony wyżej pogląd prawny Sądu Najwyższego (art. 39820 k.p.c.) i przyjmując stosowanie reguły compensatio lucri cum damno wskazał, że uwzględnienie powództwa wynika jedynie z faktu niewykazania przez pozwanego rozmiaru korzyści odniesionej przez powoda, rzutującej na zakres udowodnionej przez powoda szkody (co do takiego rozkładu ciężaru dowodu por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2012 r., III CZP 80/11, OSNC 2012, nr 10, poz. 112). W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji. aw jw