V CSK 591/18

Sygn. akt V CSK 591/18 POSTANOWIENIE Dnia 27 września 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z wniosku E. S. przy uczestnictwie C. B., J. S., T. S. i K. Ś. i G. W. o zasiedzenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 września 2019 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki G. W. od postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 17 maja 2018 r., sygn. akt II Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE 2 Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. Uczestniczka powołała się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), a okoliczności mające uzasadniać występowanie tej przesłanki uzasadniła wyłącznie stwierdzeniem, że „zakres jak i charakter naruszeń prawa, których dopuścił się Sąd II instancji jest nie do zaakceptowania a orzeczenie w obecnym kształcie nie powinno być utrzymane w obrocie prawnym. W szczególności należy wskazać, iż Sąd poczynił ustalenia stojące w sprzeczności z dokumentem o charakterze urzędowym, a uczynił to w zakresie okoliczności istotnej z punktu widzenia możliwego rozstrzygnięcia sprawy”. Dla spełnienia wymogu z art. 3984 § 2 k.p.c. konieczne jest zawarcie w skardze kasacyjnej odrębnego wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, zawierającego profesjonalny wywód prawny nawiązujący do wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. przesłanek przedsądu ze wskazaniem, które z nich występują w sprawie i z uzasadnieniem stanowiska skarżącego w tym przedmiocie (postanowienie Sądu Najwyższego z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ.). Sąd Najwyższy nie jest bowiem trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę kasacyjną, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia, wnoszonym i rozpoznawanym nie tylko w interesie skarżącego, ale przede wszystkim w interesie publicznym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 24 kwietnia 2014 r., I CSK 510/13, nie publ.). W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że uzasadnienie oczywistej zasadności skargi kasacyjnej jako przesłanki jej przyjęcia do rozpoznania wymaga powołania się na kwalifikowaną postać naruszenia 3 zaskarżonym orzeczeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego i przeprowadzania wywodu zmierzającego do jego wykazania. Oczywistość naruszenia ma miejsce wówczas, gdy jest ono widoczne prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia. O przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje przy tym samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie orzeczenia oczywiście nieprawidłowego. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi zatem do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por. orzecznictwo przytoczone w motywach postanowienia Sądu Najwyższego z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.). Uzasadnienie sformułowanego przez uczestniczkę wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełnia powyższych wymagań. Uczestniczka odwołała się w nim do podstaw skargi kasacyjnej, gdy tymczasem Sąd Najwyższy w ramach przedsądu nie może zajmować się ich badaniem. Niezależnie jednak od powyższego, zarzuty uczestniczki koncentrują się wokół ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie, podczas gdy według art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów, a przy rozpoznaniu skargi kasacyjnej Sąd Najwyższy byłby związany podstawą faktyczną rozstrzygnięcia ustaloną przez sądy meriti (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 76). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono jak w postanowieniu. aj 4 l.n